Netgedichten

netgedicht (nr. 88.771):

Werkman

Zijn sterke handen
zijn ouder geworden
door daden en dingen
die tot actie dwingen

hij heeft niet
meer die lenigheid
van vroegere vingers
en vlotte vleierij
met de natuur
van voorheen

stevige schoenen
met versleten zolen
eelt op zijn taaie ziel

zijn broek, te strak toont trots
zijn billen zijn nooit moe
van het zitten
op een steen
hij heeft helaas
een mank been

een jas te groot
voor woorden
brengt hem
voortaan nergens heen

zijn gedachten te vluchtig
vol waarheid en pure poëzie
gaan in deze wereld op de vlucht

de stille eenzaamheid voortijdig
wanneer hij plukt, die wrange vrucht
van verveling en lethargie

het is voorbij, een werkzaam leven
te moe om extra energie te geven.