Traagzaam onder vreemde zon

Traagzaam trekt de witte wagen
door een straat die niemand noemt,
stap voor stap de hoeven klagen
wat geen mens nog hardop roemt.

Onder ’t zeil — een adem minder,
onder ’t hout — een naam te klein,
en de paarden, stille kinderen,
kijken of het anders kan zijn.

Navond ligt al in hun ogen,
hoewel ’t morgenlicht nog brandt,
alsof dag en nacht vermogen
samen vallen in dit land.

Bruin is hier de kleur der aarde,
waar het wiel zijn sporen snijdt,
waar een volk zijn eigen waarde
onder andermans naam verliest.

En de wind, die door hen strijkt,
draagt geen zegen, maar een vraag:
wie hier rijdt en wie hier wijkt,
wie hier leeft en wie hier klaagt.

Traagzaam — altijd weer dat trage —
alsof tijd zich hier verzet,
alsof elke stap een lage
toon is die de stilte zet.

En daar, ver van stof en karren,
ontbindt iemand zacht haar haar,
gouden draden die verwarren
wat nog zuiver scheen en klaar.

Even beeft er iets van leven,
iets wat niet wil buigen, knelt —
maar de wagen blijft zich geven
aan de weg die alles telt.

Traagzaam trekt de witte wagen,
door de mens en door de grond,
en wat ooit begon met klagen
wordt een kring die niemand vond.

zon

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.5 met 2 stemmen 26