Netgedichten

netgedicht (nr. 89.003):

Ik koos de kou

Ik zei: geef mij de waarheid,
niet het zachte licht van verhalen,
niet het glas dat alles glad trekt,
maar wat achterblijft als je niets meer verbergt.

En de waarheid kwam —
niet als een helder antwoord,
maar als een raam in januari
waar elke adem zichtbaar bleef.

Ze sprak niet luid,
maar zette dingen stil,
en wat zij wegnam
bleek precies wat mij recht hield.

In de verte brandde nog iets warms:
een kamer waar de gordijnen nooit open gingen,
waar kopjes bleven dampen
alsof niemand ooit iets hoefde af te maken.

Ik keek nog één keer om.

Niet uit twijfel,
maar omdat ik wist
hoe zacht een verzinsel kan liggen
als de nacht te groot wordt.

Toch bleef ik staan.

Want liever de kou die blijft,
dan een vuur zonder as —
al moet je dan langzaam
leren je handen zelf te verwarmen.