Tulpenvelden
duizenden kopjes kussen
nederig de lentelucht
terwijl kleuren kreunen
als mondriaans laatste zucht
die als oeroude grap
over de west-friese landerijen klucht
tonend hollands beeld
momenteel en in historischheid
onder streng beleid
van boer en boerin
zodat men hiermee brood verdiende
in zekere zin
want het betekende bitter lijden
om alle koppen af te snijden
te knakken, te breken, een voor een
met hand, tand en gebogen rug
kopte men volhardend door
met gebroken vingers vliegensvlug
herhaalde geschiedenis zich
ieder jaar, onder kreunen
en luid juichen, als ‘t was klaar
maar de plukkers van weleer
zijn inmiddels overbodig
zo goed als niet meer nodig
nu duurt het hooguit
zeven zonnige dagen sproeien
voordat de vernietigende werking komt
de tulpen drinken nu
hun laatste galgenmaal
onder geronk van luid machinaal…
Geplaatst in de categorie: landschap

Er is 1 reactie op deze inzending:
ben je lekker binnen gekomen
op deze site der amateurdichters,
ik ben toch steeds weer benieuwd
naar wat er volgt.
Groet