Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 89.059):

Achtergelaten…

Bij ons in de buurt
is een prachtig natuurgebied
een stukje ongeschonden wild getij
speciaal voor jou en mij

Waar futen vliegen, wild en vrij
als streep van vergeten zicht
klieven kieviten door water
snijdend rimpels, diep en later

Nu de dagen weer gaan lengen
en mensen meer gaan leven
blijft er plastic achter in het gras
mars papiertjes, vershoudfolie en een vreemde jas

En dan vraag ik me af
waarom zoiets moois zo snel wordt verkloot
kwetsbaar en teer, bedekt door sporen
van al wat wij niet meer bekoren
een blikje, een plastic tas, als stukjes verleden
uit het ‘nu’ verdreven
verstikt in het groen, tussen grassprieten
waarvan wij behoren te genieten

Het water draagt de spiegel van ontevredenheid
tussen het riet ligt iets waar niemand bij kan, tot mijn spijt
de fuut beziet mij, vanaf zijn stekje daar beneden
als mens die andermans schaduw eet
in elke schemer, tijdens iedere vroegte
klieft de natuur hoopvol door
omdat het zijn naam herbergt
en gras, ons verleden, onder wortels verbergt