Netgedichten

netgedicht (nr. 89.119):

Oestergezwam…

Er zat een steentje in ‘t geheugen
zo liefjes, zo fijntjes
het kriebelde en nam herinneringen mee
verloren als sieraden op de bodem van de zee

Een naam, een datum, de gemaakte belofte
verzonk in diepte, vederlicht tot vervaagd
haar wereld werd een oceaan zonder triviale schat
zij het schip die de route vergat

Onder maanlichte golven kreeg ze soms een ingeving
het sidderde door de stroming
zout op de huid smaakte naar zee
de zilte smaak van tranen vermengd met regen
waar kwam ze dat ook alweer tegen?

Maar, net zo snel als ‘t kwam, spoelde het weg
uit haar aquarel kleurig geheugen
en dat voelde fijn
want in leegte van elke herinnering die verdween
verscheen langzaam een parel
pietepeuterig klein