inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten over eenzaamheid

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 1.608):

Eenzaam landschap

Waar kussen de zilte golven
van de zee jouw trouwe lichaam
door tijd en tranen taai geworden

aan het eenzaam landschap verbonden
waar zijn de woeste bruisrivieren
nabij jouw eindeloze wilde bossen
laat ik je toe met jouw voorname lading

ik heb ze in mijn bonzend hart bewaard
de genoeglijke herinneringen aan liefde
in mijn intieme zoetwaterhavenmond

waar ligt jouw vermoeide lijf nu te slapen
waar is de dageraad met een nieuwe droom.

We zijn met elkaar vergroeid in tijdelijkheid
eerst ben je hier en daarna raak ik je weer kwijt.

Schrijver: Esther Bevillia
27 april 2026


Geplaatst in de categorie: eenzaamheid

5.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 103

Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Esther Bevillia, 2 dagen geleden
Bedankt voor komen lezen.
Gerhard Burgers, 3 dagen geleden
Zo rakend weer.. de laatste zin laat nog iets open voor een vervolg, het is een bijzondere zin omdat het vergroeien in tijdelijkheid misschien impliceeert dat er na het weer kwijtraken ook weer een toenadering of hereniging zal zijn ?

reageer Geef je reactie op deze inzending: