Netgedichten

netgedicht (nr. 89.072):

Nageest

In de stilte van mijn geest
zwijgen acteurs zonder rede.
Schaduwen dansen, vluchtig en vaag,
als verloren dromen in een stoffige doos.

Ze spelen een toneel vol wroeging,
elke stap een kakofonie van toen.
Gezichten vergelen aan de randen,
in een zaal vol lege stoelen.

Tijd spint draden door de kilte,
een woord sterft voor het adem krijgt.
Ik reik naar wat geen handen heeft,
en zij verwaaien als rook.

Toch fluistert mijn hart,
een zacht lied in eeuwig zwijgen,
een traan die beweegt
door de leegte die alles omarmt.