Netgedichten

netgedicht (nr. 89.112):

Twee minuten, en meer

Op vier mei wordt het stil.
De wereld houdt even haar adem in,
alsof ze zich herinnert
dat leven breekbaar is.

Twee minuten.
Voor namen die we kennen,
en voor de ontelbaren zonder naam,
die vielen in het donker van geweld.

Maar luister -
achter die stilte klinkt meer.
Niet alleen het verleden spreekt,
maar ook het heden dat niet zwijgt.

Van straten in Gaza tot velden in Oekraïne,
van steden in Libanon tot schaduwen in Iran -
overal waar de grond nog trilt van angst,
liggen verhalen die nooit zijn afgemaakt.

Mensen, zoals wij.
Met handen die wilden bouwen,
met ogen die morgen zochten,
met stemmen die nog iets wilden zeggen.

Kruip even in hun laatste seconden.
De adem die stokt.
De gedachte aan thuis.
Een naam die nog gefluisterd wordt
maar niemand meer bereikt.

Voel het.
Al is het maar een ogenblik.

Misschien is twee minuten
dan te kort.

Misschien moeten we elke dag
even buigen voor wat verloren ging.
Niet uit schuld,
maar uit menselijkheid.

Twee minuten per dag
waarin we niet wegkijken,
waarin we niet wennen
aan wat nooit gewoon mag worden.
Zodat herinnering geen ritueel blijft,
maar een richting wordt.
En stilte geen einde is,
maar een begin.

Van zorgvuldiger leven,
van zachter spreken,
van het weigeren te vergeten.

Voor hen die geen tijd meer kregen.
Voor ons die nog kunnen kiezen.

... Twee Minuten, en Meer

Twee minuten stilte op 4 mei - maar wat als we elke dag even stilstaan? Een indringend gedicht over herinneren, medemenselijkheid en de slachtoffers van oorlog, toen en nu. ...

Zie ook: https://deoverkant.wordpress.com/

Schrijver: Peter Paul J. Doodkorte
1 mei 2026