inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 89.148):

Unieke toon

in de nadagen van het voelen
kleurt mijn tijd misschien roder
en blijft jouw adem langer hangen
boven mijn avondgronden

wat waar was, blijft waar

maar blijf naar me toe komen, alsjeblieft
met of zonder gezicht
ik herken de unieke toon
in jouw schaduwstilte

jouw liefde laat mijn haast sterven

je hoeft niet te dansen
met jouw porseleinen schoenen
rondom iemand
die jou toebehoort

ik hoor je

Leven na leven geeft jouw gezicht
mij een reden om te komen
ik ben niet in staat mij op te richten
in iets wat leegte heet

Schrijver: Gerhard Burgers, 4 mei 2026


Geplaatst in de categorie: emoties

4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 14

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!

reageer Geef je reactie op deze inzending: