Unieke toon
in de nadagen van het voelen
kleurt mijn tijd misschien roder
en blijft jouw adem langer hangen
boven mijn avondgronden
wat waar was, blijft waar
maar blijf naar me toe komen, alsjeblieft
met of zonder gezicht
ik herken de unieke toon
in jouw schaduwstilte
jouw liefde laat mijn haast sterven
je hoeft niet te dansen
met jouw porseleinen schoenen
rondom iemand
die jou toebehoort
ik hoor je
Leven na leven geeft jouw gezicht
mij een reden om te komen
ik ben niet in staat mij op te richten
in iets wat leegte heet
Geplaatst in de categorie: emoties

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!