Netgedichten over dieren

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 942):

Late merelzang

Merel op tak
avondlicht op stille daken
wind in de lucht

Hoe de hemel al zachter
hangt tussen de daken, doffer licht
ligt over ramen zonder glans. Dan gaat zijn zang
daar doorheen als iets kleins dat alles verschuift wat stil wordt.

Hij zit hoog in het groen,
herkenbaar als een donkere vorm die
rust op takken die niet bewegen. Zijn stem glijdt door
de open lucht als water dat niets vraagt, maar iets opent wat ik herken.

De straat houdt zich in,
alsof elk geluid zachter wordt en alles
wat leeft zich terugtrekt in rust. Alleen hij zingt en
laat tonen vallen die blijven hangen waar ik ze niet kan vasthouden.

En elke avond weer, nog voor
het licht zich verschuilt en vormen vervagen
in alles wat donker wordt, is daar die stem die iets achter-
laat wat niet verdwijnt, maar stil meeloopt alsof het altijd al van mij was.