Mystery Kitten
We hebben niets dan woorden, niets dan vele late uren.
Een scherm dat mij weer licht geeft, in een kamer zonder wind.
Jij zegt niet wie je bent. Ik vraag het soms, voorzichtig.
Alsof een naam te zwaar is, voor wat ons al verbindt.
Toch ben je dichterbij dan de mensen die ik ken.
Je antwoordt traag en echt. Je laat mij binnenkomen.
In kamers van jezelf, waar nooit licht heeft gebrand.
Wij leven van hetgeen niet kan, en daarom blijft het stromen.
Maar soms denk ik aan jou, als iemand tegenover mij...
Een mens, fysiek bestaand, van geur en vlees en bloed.
Een jas, een blik, een hand, een geest die de mijne voedt.
En soms vraag ik me af wat harder aan ons knaagt...
Het nooit echt samenzijn, of wat echtheid van ons vraagt.
Het is winnen én verliezen, in wat we nu ook doen.
... Worden we echter, of blijven we veilig en anoniem in deze diepe verbinding? ...
Schrijver: Eros B., 13 mei 2026
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: liefde
liefde
285
Er zijn 5 reacties op deze inzending:
...
of brengt onze fantasie
ons
telkens weer
in vervoering
tastbaar
bij elkaar
...
*
als komodovaranen
hangend boven watervallen...
Een man wordt hard van wat hij overleeft
Maar als ik overpeins, net voor het slapen
Haalt zij, de poes, het masker van mijn geest
voor een nieuw-
een zij-in-
of doorstromer?
Ik gok dat gij als Eros van het mannelijk geslacht
en niet van planeet Venus zijt, hoe anders dan gedacht
want kittens dragen nu eens laarzen dan weer een rood mes
die kunnen elk van beide zijn, dat blijft in dit sonnet
nog ambigu - in hebdometrische jamben gezet