Etsen of krassen?
Is een herinnering
als eenmalig uniek
onherhaalbaar moment
in de eeuwigheid
verdwenen zodra die
de schatbewaarder
van neuronale
memorabele etsen
eraan herinnert
dat hij nog staat
als wachter aan poorten
van weliswaar
fictief-spatiële
doch onder normale
omstandigheden
voor hem niettemin
onuitwisbare sporen
op een rots?
Welneen, 't is allerminst
voer voor alchemisten
die het raderwerk
van biotopen
der coördinaten bepalen
voor het rumificeren
der zoönosen in zoroastisch fluimende spuigaten
van mummificerende sarcofagen
Geplaatst in de categorie: psychologie

Er zijn 3 reacties op deze inzending:
dank en - as usual-
zeer scherp opgemerkt!
Ik zou haast zeggen: de vraag stellen is haar beantwoorden...
@ Evelyne:
Reuze bedankt voor je compliment! Het doet mij wat denken aan Osiris, Isis of Nefertari, misschien dat jouw reactie daar ook aan hint?
gegroeid naar een onaanraakbaar tooi
wonderlijk mooi
gedicht
slechts op het moment dat
wij ons ervan bewust zijn;
is het noodzakelijk
dat ons 'ik' méér is
dan de som onzer meetbare delen;
mogen wij genieten
van de schoonheid
én het onvermijdelijke verval?