Netgedichten

netgedicht (nr. 89.429):

De dagen die achter ons liggen

Leeg parkbankje
waar wij ooit samen zaten
alleen wind blijft

In het stille kantelen van de
ochtend komt een zachte helderheid vrij
die door mijn binnenwereld trekt, een herinnering
aan hoe kwetsbaarheid soms het enige is dat richting geeft.

De dagen die achter ons liggen
liggen niet als gewicht maar als dunne
huidlagen die ik voorzichtig heb afgelegd, terwijl iets
in mij leerde luisteren naar wat nog niet echt durfde te spreken.

Soms voel ik hoe een oude
beweging nog even trilt in mijn borst,
een echo van wat ik denk te moeten dragen, tot ik
merk dat loslaten en toelaten ook een vorm van aanwezigheid zijn.

En in dat stille nablijven van tijd
ontstaat een ruimte waarin ik zonder haast
kan ademen, alsof het verleden zachtjes zijn hand opent
en mij toestaat verder te gaan op een manier die nog even in mij blijft.