Verre horizon
De wandelaar vertraagt zijn pas
zoekt in doffe schaduw van het gister
naar zware letters die hij bijna las
toen het onzegbare vermiste
geen noodzaak tot een laat vergelijk
het spoor ligt open in de verloren tijd
Amsterdam bleef stil in tweeënzestig
maar de taal herstelt de tederheid
een brief die destijds bleef steken
vindt in de luwte nu een stem
de wandelaar is uitgelopen
de verre horizon herinnert hem.
14 juni 2026
Geplaatst in de categorie: individu
wandelaar 3.0 met 4 stemmen 
5
5
Er zijn 2 reacties op deze inzending:
Ja, dat heb ik nog even aangepast en twee keer de stilte vervangen.
Nu loopt het gedicht beter en komt het duidelijker over.
Bedankt voor het opmerken en reageren.
maar 't oude Amsterdam
maakt veel goed.
Prettig te lezen...