Bloed-Zon-Avond

O, het bloed ritselt en ziedt in de jonge borst,
het zingt een wild-luide vlammen-dorst!
Mijn hart brandt uit, o zie, het brandt wit-heet,
een vliegende bloem die van geen sterven weet,
een opaal-vlinderend, levend licht-ding,
dat door de grote, gouden tropenzon ging.
En het licht goud-regent, het stroomt en het stort,
totdat het levende spectrum moe en donker wordt.
Als de grijze verstands-mannen komen met hun dorre ogen,
dan heeft de ziel haar vleugels al dichtgebogen,
dan ligt zij vaal-stil, een vermolmd klein stukje zon,
verstopt in de mimicry waar de wereld mee begon.
Dan praat ik deeglijk-wijs, ja, grijs-gewichtig-rond,
terwijl de diepe ziel de stille vrede vond.
Want kijk! De avond zijgt, de avond zijgt als zegen,
over de heide-weiden en de donkerende wegen.
De verte nadert onhoorbaar-zacht,
een blauwend-bladerige, stille vredenacht.
En de hemel, de grote, blauwe, levende hemel daarboven,
is wijd over de stomme aarde heen-gebogen,
en zoent haar wellustig-mooi, zoent haar zacht,
in de diepe, zwijgende eenzaamheid van de nacht.
O, eindeloos verbloeden in die zuivere pijn,
om de lamp van de grote, blije Liefde te zijn!

zon

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

5.0 met 1 stemmen 1