Netgedichten

netgedicht (nr. 89.514):

Sonnet 17

Wie gelooft mijn vers ooit in de toekomst,
Als het bol zou staan van heel uw aanzien?
Zelfs goden weten dat dit als tombe
Uw zijn verbergt, half uw wezen beziet.

Als ik uw ogen schoon verdichten kon,
Uw charmes cijfermatig opsommen,
Dan zal men zeggen: ‘Hij die al verzon;
Hemelse schoonheid zou hier verkomm’ren.’

Dus moet mijn schrijfwerk, vergeeld in de tijd,
Gewantrouwd als de oudjes op hun woord,
Dan regelrecht doorgaan voor dichtersnijd?
Het lange metrum van een antiek soort:

Mocht van uw kind’ren er dan nog één zijn,
Moet u naast uw zijn, leven in mijn rijm.