nachten
ik ken de nachten in het
braken van mijn stem, het
half open venster schreeuwt
om de stilte te behouden
: hoe zuiver ik de klanken
binnensmonds ook lief, het
houdt de schaduwen in de
kieren van mijn onrust niet weg
van welke opgelopen averij dan ook
dan beschrijf ik de cirkel weer rond
en mijn knieën wenen zacht door de
afdruk die met ruwte is heengeleid
daar het spel van de elementen
mij het schemer met scherpe
versplinterde tijdloze suggestieve
onuitspreekbare gevoelens
laat markeren al ware de hel
met al die scherprechters
in retour terug weer
tot mij zijn gekomen
hotmail.com
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: emoties
nachten, trauma 2.0 met 1 stemmen 
17
17
Er zijn 2 reacties op deze inzending:
zijn
niet in de laatste zin thuishoort
De eerste helft grijpt me meer dan de tweede,
omdat de beelden daar concreter zijn.