Joanna Maria Bollaert

Drie eeuwen lang rustte uw naam
in bruine inkt op vergeeld papier.

Het had bij één regel kunnen blijven,
zoals bij zovelen vóór en na u.

Maar uw zoon, priester,
weigerde die karigheid.

Hij schreef niet over uw dood,
maar over uw leven:
uw stille goedheid,
uw handen die gaven
zonder terug te vragen.

Bijna achteloos,
vermeldt hij dat gij
de nieuwe zomerkeuken
slechts enkele keren
hebt betreden.

Daar brak zijn stem…

Na drie eeuwen leest men
geen begraafinschrijving meer,
maar de laatste brief
aan een moeder.

emotie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 33