struinen

we struinden dagelijks in niemandsland
het aangelande land “de Waddenzee “
die de gelegde vloed had gebracht
en eb had verzuimd het verzamelde
goedje mee terug naar moeder zee te nemen

zo verschenen wij, Marten en ik die over de
dijk - de waker over al het goede leven
daarachter behoedde tegen overvliedende
waterdragende stormen - richting de kwelder
één werden met dit land-zee-schap

schapen en koeien, paarden die paradeerden
om hun gedeelde trots als jeugdigen te
bewaren en ze te bezien als reizigers
die ons al in eeuwen waren gepasseerd

geen dwingelandij, ofschoon de tijd ons
al dwong het tempo van deze rijkdom
te evalueren in een met “ slow moving “
kijk op telkens weer een nieuwe aanschijn

liggend aan de kim, Rottumeroog en Borkum
een voor ons onneembaar uitje, daar de vaargeul
bij laag water ons zou meesleuren naar het einde
van ons in een gedachte platte aarde

Schrijver: elze, 24 juli 2026

lia_elzehotmail.com

Biografie van deze schrijver

vroeger

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 6