Nooit zag ik haar
nooit zag ik haar
gezicht
haar handen maar
slechts de beelden
die zij vormde
in mijn hoofd
een gevoel
van haar contouren
haar stem
als zij
mij voorlezen zou
uit haar gedachten
die gedolven lijken te zijn
uit het zwartste slib
het oudste zand
vermengd met klei
uit de mooiste rivier
maar de wolken
breken het licht
op de spiegel
van het water
waardoor ik nooit
haar gelaat meer
zal kunnen zien
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: afscheid
ongekend 2.7 met 3 stemmen 
112
112
Er zijn 3 reacties op deze inzending:
achter een gordijn van
mistroostigheid
nog nooit zo laag,
dat de Drususdam
aan het licht had kunnen komen,
ware het niet dat
het vanochtend begon te regenen…
doch laten we hopen
dat zij berust
op kortstondige tijdelijkheid