Suughend slib

.
'nen geblaekerden zolder,

waanden mit verskeurd behangsel,

'nen huus, gansch uutgeroofd

.

dat negatief deurdrenght mijn gepeinzen,

verpaord an een duustere doodenzang,

gij raokten allenghs meer en meer,

beklonken mit een stoalen aongezicht,

de loodzwaore deuren van een sluus

.

waor wij eers nog kolkten van genot

en noar elkander wierden toegezoghen,

zinkend in de diepte van

onwaorschijnlek geluk

.

zóó hemelsch ghezinne

en niets en kon nog breken,

hoe verzot waoren wij op malkaor,

ick heb oe zoo bemind

.

't waoter steegh mij tot an de lippen,

gij verteldet van dien aanderen,

waor teghen ick niet op en kon

.

verwoestend bonkten uwe blikken

op resten van begrip,

allenghs en kon ick niet anders meer

dan stikken,

weghgeworpen,

verdwienen in suughend slib

.

... uit 2007 ...

Schrijver: julius dreyfsandt zu schlamm, 16 september 2026

julius.dreyfsandt.zu.schlammgmail.com

Biografie van deze schrijver

slib

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.3 met 3 stemmen 14