De kleur die blijft

Bloedrood op de steen
een laatste stille groet
de liefde blijft


Op koude steen ligt
ze in alle eenvoud neer, alsof de
stilte zelf haar plaats heeft uitgekozen. Geen
stem verbreekt de ruimte, toch spreekt ze zonder woorden.

Ze draagt meer dan kleur
tegen het grijs van deze dag, meer dan
schoonheid die een vluchtige blik raakt. In elke plooi
worden herinneringen bewaard die verder leven na het loslaten.

Verlies eindigt niet bij het
afscheid, maar verweeft zich met alles
wat daarachter nog komt. Zoals wortels verborgen
blijven onder de aarde, blijft ook dit gemis bestaan, laag onder laag.

Wanneer de avond dieper
wordt en alles stiller lijkt, blijft ze aanwezig
zonder iets van zich te vragen. En lang nadat het laatste
licht is weggezonken, draag ik haar kleur nog mee door mijn dagen.

Biografie van deze schrijver

rouw herinnering liefde

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 43