Tranenbiotoop

Het vergeten weigert te stoppen.
Opnieuw moet ik verliezen wat ik wist,
klaarlicht en bij vol bewustzijn.

Wat rest is de verspilde liefde.
Jij, mijn gids door de schaduw—
het grenst aan een wonder dat ik nog hoor
hoe jouw nagelaten licht nog zingt
in het domein waarin je verdween.

De muren van de oude wereld
harden uit, worden weer van steen.
Ik sla de illusies aan diggelen
en adem door de scheuren heen.

Geen strijd meer tussen nacht en dag,
ik smeed ze tot een nieuw verbond.
Weer mens te zijn, hoe broos ook en hoe hoopvol,
diep geworteld in deze tranenbiotoop.

verdriet tranen

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 54