Nog geen drie jaar, zelf aan het stuur boven de reusachtige banden op de tlatto willen rijden Uit ongeduld en ontevredenheid is mijn wil geboren en zo wilde ik jou Maar nu ben je er Nu wil ik jou anders om van te houden en ook zou ik willen weten hoe ik te midden van alle wilikken mezelf kan liefhebben en niet beknotten zonder anderen…

Wit was het Het water was wit De bomen paars Geel de huizen Boven de huizen het rood Bloedrood En in de huizen…

Je weet wat er gaat gebeuren maar toch doe je gewoon alsof het anders zal lopen en voorbij gaat, als je maar lang je adem inhoudt en het wachten rekt van je beter weten dat verstarring onmogelijk is en iets dat stil staat, van binnen doorgaat uiteen te vallen en dat alles opnieuw begint in ander leven zoals jij vaak genoeg hebt…

In het volgende geef me permissie om te verdwalen tussen het licht van de sterren geef me de kracht om meer te doen dan het bewonderen ik ben geesteloos geef me de moed om te snakken naar meer geef me alles wat ik niet bezit wat ik altijd heb geambieerd geef het aan mij want ik verdien het niet…

Er draait een ventilator in de kamer vol speelgoed op de grond en op het bed waar hij niet in wil springt het kind opstandig schreeuwend met slaande bekkens Zijn broertje bedreigt papa de politieagent met een trommelstok Mannen met armdikke takken dreunen door de straten door licht en door donker Vol is de maat van hun zware schoenen…

Ginds is wortelen riskant Mest en regen zijn ongewis grond kan weggeschept worden en uitgeput raken en zijzelf uitgegraven of uitgerukt Hier is de vrije wereld Hard en onvruchtbaar Beton, staal en plastic, muren om kleine kamers en dichte deuren rollen prikkeldraad op de grenzen en een onbarmhartige bureaucratie Naast mij overleven armen…

Achthuizen, schreef kapelaan Beek, een meisje met krullen, een strik in het haar, slingers aan de huizen, rood-wit-blauw tussen de gevels. Oranje was er niet. Het was 1943. Drie maanden voor het feest huppelde ik nog door de Langstraat, over de Onderberm. De tram liet zich wachten. In de verte klonk de zilveren fluit. Hij komt…

hoe dan de zon langzaam de dag hoe dan de kinderen het klamme gras hoe dan de bomen de pijlsnelle vogels hoe dan de zon langzaam het licht hoe dan de dood…

Eendjes zwemmen in het water ganzen lopen in de pas maar mensen zijn een edel ras: ze hebben zorgen over later Daar komt ook wel heden aan te pas, alleen weet niemand wat belangrijk is, waarheen voert onze levensweg, waartoe zijn wij op aarde, wat is goed voor jou en mij? Wij mensen zijn een pratend ras dat goed gedijt in een moeras van…

Wanneer de nacht de wereld dekt, en stilte elke straat bedekt, verschijnt heel zacht een eerste gloed, die nieuwe dromen groeien doet. De zon klimt langzaam naar omhoog, kleurt wolken rood en hemel hoog. Een nieuwe dag ligt weer gereed, vol kansen die nog niemand weet. Dus kijk vooruit en houd vertrouwen, ook als er wolken lijken…

Ze vertelde dat ze achter de computer het niet meer wist. Geen moeilijke vraag, maar geen antwoord. Ze vergat steeds vaker wat ze net nog deed. Een ei op het vuur, even naar buiten. De rook hing al in de keuken. Ze wilde verder zonder hulp, zonder uitleg. Soms leek het of ze wist dat ze niet verdwenen was, dat iemand haar mag…

Mijn dik wit bloot been krom omhoog het armvlees spierarm slap middelvinger op de punt van de grote teen, een cirkel net gelukt contact met mezelf Wat een gedoe en het moe steeds meer het moe van alles niet weten waar met wie en wanneer maar ergens ooit een keer- punt ongemerkt voorbijgegaan…

Het woord lag klaar, ik voelde het, maar wist het niet meer. Het was weg. Buiten op de schutting floot een merel. Een auto reed langzaam de straat uit. Ik wachtte, het woord kwam niet. Later bij het brood lag het er weer, tussen de dingen. Ik sprak het zacht uit. Buiten reed een auto de straat in.…

Ik kijk steeds weer de woonkamer rond je kunt veel doen op een plattegrond Als ik hier eens de eettafel zet zonder vloerkleden op het parket kan het bankstel wel daar als dat past en dan zet ik de plant en de kast aan de andere kant van het raam de fauteuil komt er achter te staan met een nieuw armatuur voor de sfeer Het is klaar, maar…

Als je het allemaal echt wilt weten dan wacht je tot de dagjesmensen verdwenen zijn en je me ziet als een losse tak van een boom Als je het allemaal echt wilt horen dan wil je waarschijnlijk weten waar ik ademloos woon in het huis zonder deuren Als je alles van me wilt vangen dan voel je dat mijn gerafelde breekbare wereld het blauw…

Hoe anders mensen ook zijn dan ik over mezelf denk: als ik oplet, dan weet ik dat de verschillen er niet toe doen dat wat opvalt in hun gedrag mijn eigen aandacht weerspiegelt Die keren dat ik verliefd was hoorde ik het in sommige liedjes herkende ik het in films en soms draagt iemand een gedicht voor met precies de juiste woorden…

Werkloosheid en onredelijke eisen: je kunt pech hebben van school komen in een tijd zonder mogelijkheden en na gaan denken over wat het allemaal voorstelt die gemiste carrières die mogelijkheden die je maar moet zien waar te maken zonder teleurgesteld te raken omdat je zinvol had willen leven goede dingen wilt doen voor mens en…

Het Tibetaanse paard verzette geen been De vulkaangeest verspreidde roet De krabben klauterden naar de rand van de mand De prairies vatten vlam De walnotenboom verloor zich in de kleuren van de aarde Aanvang van het ongezegde…

Voorzichtig plassen, meisjes aan de ene kant De jongens doen het om het verst en nonchalant We zitten in de goot, wat doen mijn billen zeer! Jeroen duwt zich omhoog, hij houdt het echt niet meer schuin staat hij achterover, steunend op de pan- nen van het dak, maar krijgt daar moeie benen van Zijn moeder maakt zich zorgen, bidt en smeekt…

De intieme geur van vers gemaaid gras mengt zich met de geur van oud, opgeslagen hout. Steigerplanken, nat door de warme regen van de lange zomer die zich nu gelden laat. De avond zweet, de aarde dampt heel zacht, terwijl de druppels traag het hout doordringen. Er klinkt een fluistering in de zwoele duisternacht, waarin de herinneringen van…