Fris gedoucht in mijn ondergoed op de bank: ruimte in huis frisse lucht in de kamers Ik moest nodig eens opruimen Het was propvol Niet zozeer de planten die ik op straat heb gered het kattenvoer of de berg medicijnen, maar de gewone spullen: stapels kleren, dat ene spijkerjasje van de foto, mijn duikerspak opa's gereedschap en een bed…

Ze staat stevig Laat mij toch slapen tegen haar ruwe haren die ik borstel met mijn vingers Ik moet naar huis mag hier niet blijven mijn kleren niet vuil maken aan de ezel en de stal niet met de vogels zingen op het land, zoals Frans mijn kleine Frans Ik draag hem altijd bij me laat hem glijden in mijn hand net als mijn vader vroeger…

Ik kan me niet zomaar kleden als ik wil, in een huidkleurige hemd zou ik zelfs thuis de gordijnen sluiten Maar toch wil ik me laten zien Dus ga ik af en toe een middag naar het drukke stuk van het strand om in vele vreemde ogen te zien dat ik een mooi raadsel ben voor mannen en vrouwen Om over te fantaseren Niet om uitgekleed en betast…

De sneeuwdeken van herinneringen aan de zomer, onze radslagen van verlangen in kleren van Vlisco om mijn stil alleen voor het raam de geluiden van buiten wielen onder mijn gedachten bedekken mijn broosheid het gewicht van mijn ziel te zwaar om te dragen en te taai om stuk te slaan koud van vroeger in jouw warme handen onder het witte…

een notensliert waaiert als een hemellichaam boven het verlaten plein in één aanhoudende lettergreep zingt zij in zuivere tonen het verlatene terug naar het licht de doorgewinterde stadsduif vermant zich nog eenmaal vliegt zij over het plein van steen als een zwaan…

Springstaarten zijn de kabouters van het bos de akker en het moeras, steppe en stad Gulzig masseren ze de huid van de aarde Ze poepen vruchtbare grond waar afval ligt, ze zijn het machtige geheime leger van de Zeven uit het Spel ze zijn de zweep vanaf de Strijdwagen hun wielen rijden door het leven en verteren het dag en nacht Willoos…

Op een helling van het Andesgebergte klautert een stoere man moeizaam naar boven stapt een keer mis glijdt uit rolt snel neer langs ruwe stenen ziet om zich heen leegte vol dreiging en spot bij het gewaagde spel dat zijn leven uitdaagde terstond wil eisen opeens ligt hij stil overal pijn stekels prikken genadeloos de grote cactus…

Er is een tekort aan stoelen om mijn tafel, voor de jong gestorven neven en nichten, voor de oude familie- leden en de vrienden van overal die hier afwezig aanwezig zijn zonder dat er een duidelijk einde is en terwijl mijn hart gewoon blijft slaan in warmte, kou en wind en ik het leven leid dat wij elkaar hebben toegewenst aan de feesttafels…

we schrijven de jaren die we gingen als gelukkige tijden, we absorbeerden en knielden en verorberden de tijd met het leven dat leefde in liefde, hectiek en spanning het gruis van de spaanders, je weet wel, het malen bracht het fijnstof tot het weten van hoe en wat, nu mogen we ons ervaren noemen en verzamelen we de dagen die we gaan…

Met een zacht geruis Spoort de wind de wereld aan Te blijven kijken Met korreltjes zand In knipperende ogen Naar wat voorbij vliegt Wat niet weg kan gaan Wat stil aan de ketting ligt Wat geen richting kiest Met een zacht geruis Spoort de wind de stilte aan Te blijven schrijven Naar wat terugkomt In aarzelende handen Met bewogen…

Vóór ons ligt de steiger, die na de heuvels aan de kust, aan het eind van de weg vanuit de drukte van het centrum uitsteekt in zee Voor ons vandaag geen kerkhof, alleen de gedachte aan wie we begraven hebben en aan de onbekenden in het wereldomvattende graf van de zee Voor ons is de bakker vroeg opgestaan, de thee geplukt en het huis gebouwd…

Wanneer het stil is, buiten alleen een lichtreclame voor genoegens van de grote stad binnen alles grijs de geur van de hond alleen ik rondlopend alsof ik niet thuis ben maar verken wat er te zien is van de mensen die hier wonen: niets bijzonders, al is er één opgeruimde kamer met een lege kast en op de sprei een knuffel zacht onder…

Bloem in de vaas, een vredig gezicht weer een dag voorbij, het gordijn gesloten dag papegaai, je hebt nooit eens gefloten dag papegaai, doe je ogen maar dicht In de spiegel naast mijn bed herken ik tweemaal mijzelf: hoe ik was, hoe ik ben niet meer beter en nooit meer gezond ik weet wat…

De wereld verandert ons En wij veranderen de wereld een beetje voor ons gemak en om te eten, hemelhoog bouwen we kamers en suite gevleugeld en op wielen leren het aan onze kinderen leren hen te denken dat de wereld verandert door mensen, wat waar…

De mensen in de aanbouw zien me niet, raken me niet Hun ontwijken schreeuwt me toe: ..Wij zijn niet zielig ..Wij hoeven geen dure kleren ..geen handgemaakte schoenen ..armen vol mooie vrienden ..en de bescherming van een vip ..Wij willen geen sleutels ..van een omheinde villa ..geen glans van grootse plannen ..en gunsten om uit te delen…

Mijn huis heeft bellen tegen slaapzucht, overal waar een hand is om op de knop te drukken Het licht blijft aan er zijn geen blinddoeken We zijn wakker van vermoeidheid, vechtend tegen de treurnis van de sleur en het verschrompelen van alles Zoveel te beleven en er is altijd meer binnen bereik als je slim slalomt en niet met een show…

Om de harmonie en de schoonheid van de mensen, in een dorp of een stad te observeren moet je een toren bouwen Want van dichtbij ruik je alleen de wrijfvlakken en de wetten van aantrekking en afstoting van zielen die voelen één te zijn zonder te weten hoe dat werkt, hoe het kan georganiseerd worden: talloze kleine groepen en samenscholingen…

Strijklicht door de bomen Pijpenstelen van regen Meeuwen bij de viskar Zonder camera heb ik veel gezien vandaag en niet vastgelegd Ook mijzelf niet op het uitzichtpunt Ik kan erover praten maar het niet laten zien Wat nu, met mijn behoefte om het met anderen te delen? vraag ik lachend aan de vreemde naast mij op de bank aan het water…

Luidruchtig durft zij reeds te dromen dat ik haar sprekende talen vloeiend ken maar ze blijft voor mij die vreemde die mijn zelfrespect ontheemde. Grauwe wolken heeft ze leren lezen samen met werkelozen en arme wezen wollige schapen leren vrij te dansen met woeste wolven zonder reële kansen Zij brengt de hemel dicht bij de grond, weeft…

Of het nu wolken waren vogels of theeblaadjes mensen zochten onder het getij, de seizoenen en het trekken van de kuddes naar nog meer patronen als houvast tegen onverhoedse gevaren Dat is hun eigen patroon, ook ik kan mezelf zijn en vertrouwen op evolutionaire wijsheid die er bij alle domheid en tegenslag steeds het beste van zal…