don't disturb tiny grass is dreaming zelden kreeg het verbod om op het gras te lopen zo'n zoete invulling na de kiemrust vinden de graszaadjes warme vochtige grond om in het licht een zacht groen tapijt te weven teder danst de poëzie over de wachtende aarde don't disturb tiny grass is dreaming zelden was ik zo ontroerd…

Er stapelt ballast op in verschillende compartimenten Het drukt de slapen haast naar buiten Roest aan de fundamenten De luiken willen maar niet sluiten Zelfs in het duister, helder door de nacht Doktoren mengen zich in het gefluister De kennis stijgt boven het hoofd, niet buitenkennis zoals verwacht Ernstig verdoofd, niets looft, dromen waar…

de vrouw legde in de kast haar kleren te rusten zo leerde ze het thuiskomen de man verbond de windsels om zijn poreuze huid zo kon hij de krachten van buiten weerstaan het kind danste in het duister een veelkoppig monster tegemoet zo ontdekte het zijn kracht…

je schrijft me in 140 tekens waarmee je me op een dwaalspoor zet wat waar is is tegelijk eenvoudig niet waar in 140 grijze karakters twitter je ons naar het einde ongehavend vallen ze door het open raam je zegt niet zoveel qua limiet…

hoe waren we aan elkaar verbonden? wat hield ons met een verhaal bijeen? wat was het dat wegsloop op de tenen? hoe maken we het heel kan het groeien?…

zonder haast duurt alles langer niet langer te verdragen soms vermaledijde tijd op de blinde muur alles duurt langer zonder haast…

op de rand van de leugen scheurt hij zich los het eindpunt is daar niets kan nog een vlucht zijn hij sprokkelt adem en woorden bij elkaar bedremmeld zegt hij het is anders gegaan…

zo veel wat we niet zagen in het lege landschap zo veel wat we niet hoorden met zeeschelpen in onze oren langs de kant lag het onaangeroerde verlangen…

de lage lucht legde een verstikkende deken neer het zoute zwijgen had zich in hun vermoeide poriën genesteld vanuit het ingesponnen web vingen ze elkaars blik in de gebroken spiegel in dat onbewaakte ogenblik wisten ze in één oogopslag wat er van hen geworden was…

de dagen dat we goden aanriepen met trommels en gezang als de stemmen van geesten dat we boven aan de berg luisterden naar het ruisen van de adem van een god we aan het dek de wind trotseerden om wat we wilden zeggen in een fles te versturen we dachten dat we naar boven liepen maar we naar beneden afdaalden de dag waarop…

ik voel ver weg ook in het denken niet te vatten, toch wil je me ergens roepen of wenken zo ik dat ook ken, doch het ligt in de tijd besloten als het eenmaal daar is, word ik in herinneringen gegoten, soms in de nis van een kloppend hart je zult jezelf aanschouwen (als ooit het grijs jou bedekt dan wel eerder) het is een moment…

op kousenvoeten verdween het licht uit de haven heel even hield de tijd zijn adem in dan groeide hij traag terug in de duisternis wie weet van het vissersgezin van de man die met zijn houten botter de Zuiderzee bevoer van de vrouw die negen kinderen baarde ademt iemand nog de diepste lagen van het zoute verleden toen…

hij zag hoe de tijd verstreek en langzaam stierf langs het binnensijpelend licht hij wist dat de tijd van alle tijden was en ongewis hij kende de vergeefsheid van het leven hij wist dat de westenwind sluw noch uitgekookt was hij kende hem als een razende bruut zo nu en dan ze waren niet in zijn wezen ingebouwd de argeloze woorden…

het kijken over de weerbarstige muur het graven naar het ongekende het wachten op de zomerwoorden het verlangen naar de vuren het beetpakken met voorzichtige handen het wonen in de schaarsheid het verlummelen van de dagen alles draait om en keert weer…

kan het zijn dat jij gesloten bent een oester die zich alleen thuis voelt in ondiep water van oceanen dat je weinig stof doet opwaaien ik je kan openen al weet ik niet hoe dat het jou niet uitmaakt op welke bodem je leeft hard of zacht kan je dat zijn?…

mijn huid is dun als de ijle echo van de stem van een geest niemand zal zich aan me branden ik kijk uit naar de sterrenstorm het is stil in het oog van de orkaan…

de baby bultrug fluistert tegen zijn moeder het kalf knort en piept zacht de orca mag hen niet horen dit pelt de korstigheid van onze woorden brengt ons in beweging het raakt de leegte…

schud je de haast uit je hoofd vergiet je blauwgroene tranen vind je de angel van de pijn sta je in vuur en vlam verpak je de glans van de parel stroom je samen met de stilte raak je onderweg alles kwijt…

ver van huis voetje voor voetje waar een zee van bergen heerst die het veld niet ruimen zal waar je niet ontsnapt aan ongebaande paden waar geen keus is dan te sterven of te overleven voetje voor voetje ver van huis…

Ik kan het steeds wat beter steeds beter hoe het moet in meer uren van de dagen ben ik steeds vaker moe en kan ik mijn ogen sluiten en laat de slaap zo vredig toe alsof later naar het nu komt en alles is dan goed…