Jij begrijpt me niet, goed zo, ga maar nadenken -- wat ik heb bedoeld.…

dominee Eelko schreef: pas op! het duurt niet lang meer! op 8 mei 1774 zullen Mars Venus Mercurius Jupiter en zelfs de maan op elkaar botsen de Aarde wordt uit haar baan geslingerd en zal geheel verbranden ze zal verbranden in de vurige atmosfeer van de zon mensen rilden van angst zochten beschutting bij elkaar nou dacht…

De engel viel aan, mijn bloed drupte in de sneeuw -- tot de zon opkwam.…

dit zijn de dagen van stofwolken en woestijnhitte van zout zeep vuren en dodendansen dagen van bochten en ravijnen van vrijplaatsen van doekjes voor het bloeden dagen van gesloten harten en deuren van branden droogte en de onbarmhartige zon dit zijn de dagen van korte dromen van lethargie bedrieglijke kalmte inktzwarte…

Mijn buren vrijen, o, wat schandalig goedkoop -- die dunne muren!…

Het echte leven bestaat niet, het is bedacht -- uit verlegenheid.…

Objectief zijn is gemakkelijk, niet zo eng -- als subjectief zijn.…

Het Orakel weet wat ik wil en dat geeft ze -- aan mij als advies.…

Och, je kent mij wel, ik ben netjes, hartelijk -- en ik praat en praat.…

Kappers, puntscharen, messen en halsslagaders -- en toch gaat dat goed.…

Ik waad door de stroom van levens en orden ze -- tot scenario's.…

In een depressie voel ik niets, denk ik alles -- objectief te zien.…

Het is erg geheim, dus vertel ik het niemand -- niet eens aan mijzelf.…

Ik ben mijn engel, die mij altijd zal volgen -- die in nood mij helpt.…

Een herinnering die je herhaalt, verandert -- in een verlangen.…

Vraag niet 'Hoe gaat het?' als je dat echt wilt weten -- Gedrag zegt het je.…

Lekker kanoën, stroomafwaarts, zonder zorgen -- of we verdwalen.…

een witte vogel die het rif verlaat het kind dat met zilveren voetjes baadt de man met stok die water uit de rotsen slaat de valk die de verten ziet de hoge pluimen van het riet de landwind die naar de zee vliedt het landschap in slingerlijn de houtbrug over het ravijn zal daar mijn grijze vader zijn de nacht en najaarsvlagen het hart…

Mijn wonderbaarlijk is tegenstrijdig, maar mij -- heeft ze altijd lief.…

Van binnenuit onthaard geopend en gesloten rondom mijn navel, de kern van de schoonheid van het lichaam en de parel in mijn litteken Koester mij, koester mij laat mij voelen en voelen dat jij er bent, jij er bent Het is niet mijn huid die ik week in bad, het zijn mijn spieren en mijn ziel, warm en soepel moeten ze zijn om mijzelf mijzelf…