toen ook de zon probeerde te schuilen voor zijn eigen schaduw kon ik wel huilen omdat geboorte en dood de cyclus zijn van het leven in ons universum ik weet nog dat zij warmte licht en volop energie scheen die in haar bron leefde zij bleek de gangmaker te zijn die als slinger in het uurwerk van aarde het leven weg tikte tot…

De wereld is ziek Maar wij kunnen haar helen Het klimaat is naar de klote Maar wij kunnen het keren De vrouwenopvang puilt nog steeds uit Maar steeds meer mannen en vrouwen kiezen voor echte liefde Veel scholen zijn nog steeds kinderfabrieken Maar steeds meer docenten kiezen voor onderwijs vanuit het hart De energiecrisis groeit…

ik voelde in een vlagend licht touche op mijn huid jouw verhalen dwarrelen in het gaan van het ene huis naar het andere land in talloze talen van ijzig dun tot dampig warm beklampend op de borst tot siberische vorst ben meegevoerd door chaotisch golvend water dat doden droeg naar later met de vlucht van storm naar orkaan en…

op een onbewaakt ogenblik was ik tot mijn schrik de rode draad verloren onze levenslijn als houvast in bange dagen die hoe dun ook uitgerekt ontzettend veel liefde kan dragen het voelde alleen voor het eerst niet verbonden in de realiteit van alle dag waarin jouw lach mijn leidraad was hoe ik ook mijn oren spits ik zal het…

ik wist het nog van vroeger jij blij in het midden van de bloemen wei ik beloofde een handvol wind en spetters regen met de bui zat het echt tegen die kleurde regenboog maar in jouw blonde haar danste wind de krullen klaar…

als mijn gedachten uitvliegen op het licht van de zon verzamelen zij stukjes schoonheid die samenvallen tot jouw gezicht waarbij het langzaam in warmte begint te stralen en je gevoel een mystiek lichaam aanneemt waarin wij een worden omdat wij voor elkaar geschapen zijn nog zijn wij niet volmaakt maar weten het pad te gaan…

zacht glinsterden stofjes alle kleuren op de thermiek van de warme middagzon het glas in lood speelde met de kleuren van de dood die onder koude grafzerken begonnen was nog dwarrelden vleugjes wierook in het voorbij gaan van gelovigen die in devote rust de zomer en hitte waren ontvlucht bij een kaarsje baden om regen op…

ik wist nog hoe jij binnen kwam en alle kleuren verschoten wat overbleef was in het foutieve grijs gegoten waar vroeger speelsheid in een lach overheerste schokte en bibberde stramheid minutenlang tot ver voorbij deur en behang nooit waren zij met stomheid geslagen er kletsten altijd wel wat dwazen jij gooide het met ellende…

ik heb de lijnen van je handen leren lezen ook de freesjes die kleine zorgen getekend hebben in de huid voelden we kleine spanningen de verschillen in frequenties zijn gemeten en in een grafiek uit te lezen ons ontging de logica van het gebeuren maar met behulp van AI ‘s en algoritmes begon de tekening te kleuren die nieuwe…

de statistiek is decennialang de meetlat geweest voor leven en bestaan klein groot dik en dun intelligent of dom beoordelingen staan bol of krom synthese van wat zij te zeggen hebben kunnen we helaas niet geven is enkel op het lijf geschreven ieder is regelmatig door de stofkam gejaagd consultatie- bureaus hebben daar echt werk…

het patina van deuren lijsten stijlen knoppen en vensterbanken maakten als eersten contact met de mens in voorzichtig tasten naar verstaanbaarheid met een dieper voelen in emoties en een scherper beschouwende blik dan normaal het raken van de wereld rondom ervaarde de mens in vreemdheid bedreigend toen inhoud onze communicatie…

zacht strijkt jouw liefde over de gespannen snaren van mijn viool de klankkast geeft de body en mijn vingers moduleren de rondheid van toon samen bepalen wij de melodie die in blij geven en nemen vertolkt als refrein ogen schitteren ijle klanken die warmte kleuren in het subtielste element je lach klinkt ondersteunend…

we draaien bladzijden om als de dagen verstreken zijn in de stilte van kleine uren turen we nog naar de laatste letters het blanco wit zal weer een volle dag gaan duren ondanks het samen heeft ieder een eigen inhoud aan het boek gegeven niet dat we niet nieuwsgierig zijn maar waarschijnlijk wel bang om een waarheid te lezen…

je staat te lachen als ik de hoek niet durf om te gaan ik jank als ik door jou mijn vingers zal branden aan het liefste dat mij ooit is aangedaan en nu bijna voor mij staat in separeren zijn zinnen gevangen is afstand praktisch isoleren gebleken mijn liefde zijn de talloze stukjes oneindig verlangen die magisch rond je hangen…

ik heb ze gezien jouw blikvangers met ogen die anders verhalen dan de geschiedenis die op hun gezichten staat jij hebt met ziel en geest geleerd om alles van hen te vertalen ook al geven zij niet altijd de juiste signalen een plaats in je hart is voor hen vrijgemaakt ondanks de bagage en alles wat zij hebben meegemaakt zonder…

ik zag je bewegen kwam in kracht en sierlijkheid je ziel tegen rechtstreeks stralend uit de zon jij leek in hogere sferen te verkeren ogen gesloten mond met tandenwit tikje open alles in cadans dat training en doorzettingsvermogen vereist door verfijnde afstemming en optimale concentratie op het eigen patroon dat het blonde…

het woelt friemelt en krioelt met vleugels en harige poten jij fietst en loopt onbewust af en toe met de mond open maar je bent het zat dat onderhuids gekruip en jeukend gevoel ze komen jou de oren neus en mond uit niemand heeft thuis de juiste spuiten en pillen om het ongedierte effectief te stuiten en buiten te sluiten voor…

ik zag dat wit krullende branding in formatie haar sluiers fijn zand te drogen hingen in vlaagjes wind nog gleden ze niet meteen van de top naar beneden omdat cohesie door vocht daar geen bocht kon nemen de belletjes wit in hun opstandige fase krulden met zon schitterende kleuren in het omslaan en over de kop gaan in het ruime…

ik wist dat als de luiken door het eerste licht en warmte de nacht ontsluitten zij langzaam in opengaan de wereld toestemming gaven om voorzichtig binnen te dringen daar waar alle deuren kierden om met stukjes huis de kamers in aparte stijl te kunnen versieren een warme meegaandheid vroeg om vriendelijke bevestiging van deze…

ik zag hoe haar pen de schoonheid beschreef van gedachten die zachtjes in het verborgene lachten met heimelijk plezier de binnenpretjes die zij op papier zette hadden een heel eigen stemming en mystieke sfeer geen tierelantijnen in verpakking maar een directe clou meteen ontwapenend zonder aanval rakend in de zwakke plekken…