ze lijken zo zacht uitnodigend zacht maar prikken levenslang ze herbergen ontluistering van talloze gedempte kreten gesmoord in de beschutting van een geïsoleerde ruimte schijnbaar droog zijn ze inwendig voor altijd klam onzichtbaar maar onvergetelijk als bepleisterd littekenweefsel toch lijken ze zacht zo bedrieglijk zacht…

die van morgen liggen in onze dromen verscholen de wind blaast er ons naar toe morgen wat een eeuwigheid kan wezen de eeuwigheid in ons dromen we hoeven niet te lopen zelf niet te gaan de toekomst met wat geluk is dicht bij ons vandaan…

Als een steen mij op de maag ligt Ligt hij mij niet in de weg Als een kei mij op de weg ligt Moet ik daar dan omheen Als ik een kanjer van een rots ben Beklim mij met een groot allure Kun je zeggen dat je die steen Met het meeste gemak hebt gehad.…

alleen stilte heerst van binnen en ruisen van het bloed dat zoveel leven maken kan maar nu naar wegen zoekt om dit weer op te wekken mijn hart is er wel goed voor…

In de kilte van nacht besef ik dat jouw woorden al lang geleden verdwenen zijn ik herinner mij niet eens meer wat je zei alleen jouw verlangen weet ik nog naar meer en anders de wind nam alles mee naar een volgend seizoen maakte dat jij verloren ging in de golven van de noorderzee en zie ik het trage licht opkomen door mijn donkerraam…

Hij staat nog de kerstboom een kunstboom en het maakt mij blij ‘ja belachelijk ik weet!’ hoor ik nog bij idealisten onachtzaam lopend met De Volkskrant vooral zichtbaar onder hun arm okselhoog in lekker warm maar een kunstboom geeft wat kleur ballen in goud verpakt wit hert met gewei verandert niet in mei knutselfrutsels van een volkskrant…

Drieëntwintig uur negenenvijftig minuten en negenenvijftig seconden toen.. een kus één zoen tweeduizend-zeven! de zes verdwenen van zes naar zeven toen naar nu beslist in één zoen en nu? wat gaan we doen verzoenen? vrede voeding water medicijnen voor miljoenen wat zullen we doen? en toen......…

wandelend in het bos branden de vragen los het is er nu redelijk stil straks hoort men verschil tussen den zachte roffel van één seconde en één harde van drie seconden de eerste is die van de grote de tweede van de kleine bonte specht die meer doet dan percussie lacht eerst “klie-klie-klie-klie” gaat dan aan de roffel mekkert nog wat…

Zij heeft van geluk gesproken Het kleinkind op bezoek en ook logeren voor een nacht Aan de deur 'n collectant die met z'n bus geen enkele zieke laat creperen Zij heeft van geluk gesproken Ik schrijf over haar geluk.…

En zo is iedereen wel ergens bang voor; de één voor spinnen, de ander voor de buurman. Iedereen heeft wel ergens angst voor, een brand, een pistool, aids of de dood. Geen mens kan zeggen wat er morgen komt niemand weet wat er volgende week gebeurt. Dat het oude jaar wordt uitgeluid met knallen vuurwerk rotjes en vuurpijlen, is weer een…

Bij de roep van de laatste vogels denk ik terug aan het maanmeer waar wij in het geheim sterren kustten voel ik weer jouw vingers strelen over mijn zilverhuid mijlenver hier vandaan en ruik ik nog de rozenblaadjes die jij voor mij had laten liggen die nacht en alle andere erna jouw teder gelaat dwaalt nog steeds door de verloren…

Ik loop door verlaten land op zoek naar een tastbaar gebaar maar vind slechts fluistering tussen dwalend stof stilte verzwijgt hier vele jaren geduldig in dozen van karton nacht verraadt een kinderstem lachend, huilend wachtend tussen muren in deze laatste uren raap ik herinnering van duizend kinderdromen…

Gespaarde voornemens niet meer in te wisselen, in weer een jaar later De droom bleef achter waar het voornemen ging, het wachten -waarop?- toch doorging het Nieuwe jaar in. Het verlossende antwoord tussen hersenspinsels diep verwebt komt niet komt nooit, want je weet niet begrijpt niet, dat dit spel geen kanskaarten geeft voor mij…

Muziek soms breng je ons terug waar de hand onervaren streelde alles voelde behalve een jas muziek…. een tijdkompas als stijgende champagnebubbeltjes vanaf de bodem in kristallen glas liedjes doen je belanden in even tijd terug herinnering van liefde verdriet verstopte emoties nu lukt het even niet wat tranen een glimlach maar alles…

Wees sterker dan de trekkracht van de tijd: het jaar loopt af, laat niet de zonnewende je zelfbeklag versterken tot ellende en stop op tijd je cyclische verwijt dat je het niet ziet zitten, 't is te zwaar; je weet precies hoe 't oude lied gaat klinken straks spoelt je zelfrespect door rook en drinken weer naar het zelfgemaakte spook: oudjaar…

gloedvol- vurig warme nachten dagen van vervuld geluk beukt de woeste wilde zee op dijken van het bange wachten angstig wilde hoopgedachten turbulentie in mijn lijf golven die mij overspoelen die mij eens in doodsnood brachten verwarren nu mijn angstig hart ijzig koude noordewinden kruipen door mijn botten heen waardoor de eb de vloed…

Mens zo broos als porselein klein ragfijn en ziekte verduisterd jouw kwetsbaar gezicht ontbeert warmte droomt een nieuw begin ogen dicht! en bereikbaar betreed jij nieuw warm levenslicht…

Midwinterbloei Impromptu dissonante Schadevrij afwachten Schandeloos loslaten Yesterday's blues Over the rainbow Unforgettable Loze aspiraties, vloeiend In vertigo bloedt de Kiem die ooit als Eenzame springbalsemien openbarstte Condens wordt rijp Rusteloos ligt de mist op 't weiland Argeloos trekt de zon erover Bizar, zo'n oplosbare…

kon ik je maar zeggen wat ik werkelijk bedoelde, maar die nukkig afgewende rug maakt dat ik het verwoorden nog steeds niet durf, omdat ik de kou al voelde die volgen zou, al voor het laatste woord, gewogen en te min bevonden, de poel van onmin deed ontluiken. Een glibbervis ben ik geworden, die in deze netversperde wateren, de fuiken…

Het wintert nu weldra en dan komt ook misschien het o zo witte van de sneeuw die alles toedekt, al het grauwe van ons falen en 't niet goed weten hoe we echt beminnen kunnen. Het licht dat ons wil leiden kan dan helder stralen en een beetje vreugde brengen aan wie in 't donker dwalen en zoals ééns de profeet het zei: onze voeten richten…