het zwarte gat waar ik in kijk is dieper dan ik dacht zwarter dan de nacht en hoe ik ook mijzelf verman en strijd tegen zijn kracht het gat heeft alle macht het zwarte gat dat zuigt en trekt aan flarden van mijn geest zo erg is het nog nooit geweest en wat ik ook bedenken kan het gat weet nog het meest omdat het mij steeds leest…

in het kristal klonk feest de drank was langs geweest zacht roezemoesde overal gezelligheid tot zij de kamer binnentrad het was alsof de bloemen snel verkleurden in haar schaduwen bespeurden we het wit van dood ze lachte zacht de stilte weg wenkte om een glas er haperde muziek omdat de achtergrond van schrik aan het verbleken…

stroboscopisch licht verblindt alleen je schijn blijft hangen verlangen tekent wit verborgen passie in een grauw gezicht gespannen dagen ogen in wellustig dansen mannen uit je laat je vangen in het zwart van schaduwen ik zie je lippen missen als liefde sterft in geluid…

de klap was onverwacht echo's joegen vluchtend door de nacht ramen trilden kinderen rilden in hun slaap gewekt nog niet gebekt vlogen vogels van hun nachtelijke stek stilte eiste duidelijkheid voor pijn die volgde op geslagen zijn de andere wang kwam snel nu davert het geweld van openlijke ruzie en de hel maar met die hitte…

En ik kon niet anders meer dan duiken In de put waar ik me af liet slachten door al mijn eigen duistere gedachten die me wilden verkrachten en misbruiken ik voelde me meer min en een kuiken me opzadelend met ladingen vrachten waar jij die last juist trachtte te verzachten maar ik kon al niet anders meer dan duiken mijn liefde verpakken tegen…

ik wil het stil ontbreken van lawaai is niet genoeg herrie irriteert me mateloos, begint ook veel te vroeg een paar uur rust is mij gegund na het sluiten van de kroeg ik houd het niet meer vol, decibellen draaien me al dol vlieg naar lagen die steeds moeilijker de tonen kunnen dragen vlucht naar een tekort aan lucht, hier…

De liefde zou ik vragen met jouw stem waarom ik zwijg als je wenst wat ik niet kan veranderen met mijn gestorven stem…

Schimmen scheren schuw als vleermuizen in het duister in zijn getroffen ziel. Achter elke boom weet hij een schaduw en ziet hij bloemen met fletse koppen boos buigen naar bijen die door hun giftig sap ter aarde storten. Geen dienaren van de liefde maar haar demonen zijn het die zijn hart bezitten en zijn wereld bewonen.…

Glinstergloed in mooie ogen Lenteprikkels als ze lacht Spilfiguur in geheime dromen Instantvlinders, nooit gedacht Vrouwenmond die ik wil kussen Proeven van een zilte huid Inktblauwe woorden, en ondertussen sluit ik alle logica uit Twijfelachtig weten dat dit fout is en niet kan Pogen te vergeten, maar blijvend in de ban...…

Wandelen wil ik op het strand De onrust in mijn hoofd Is net als 't water, woest en wild Al bulderend tegen 't zand De storm komt op, een schelp die breekt De vissen worden bang Het zand slaat op, het schreeuwt in mij! De schelle wind die steekt En dagen, jaren gaan voorbij Als plots een zonnestraal Heel zacht mijn natte haren kust…

de zomer is droog, heet en kort met botte bijlen en gebroken ruggen het woud vergeven van de muggen en de vrees dat het weer winter wordt de winter is zwart, wit en lang met zure stank en ziek gehoest mentaal geknakt, fysiek verwoest de dood is hier en gaat z'n gang in een horizon gevangen zal de Staat je niet vergeven dat je uitspreekt…

Ik kijk naar een beeldscherm uren per dag Ik kijk naar woorden en letters Alles kan, alles mag Schrijven is werken Werken, resultaat Secretaresses, kantoorklerken Schrijven is een daad Schrijven is geen hobby Schrijven is veel meer dan dat Voor iedereen met passie Eigenwijzer dan een kat Ik kijk naar een beeldscherm Uren…

door mijn hoofd spookt de dag die niet bestaat ik kies en keer de kant geduwd door tijd en ruimte ik pak minuten in mijn tas mijn richting en wat kleren een beeltenis met een kras en strik mijn veters strak sla nog even om je heen zet me schrap en maak me los hou me vast en ga de reis die eindigt hier…

Harde, rauwe kreten trommelslagen op haar ziel, het is zijn gistende woede die weer tot leven komt Haar gezicht een masker van bevroren schrik als hij haar aan wil raken, aarzelend en schuldbewust En weer hoort zij de woorden "sorry, schat", ze voelt haar lijf verstijven want dat is wat hij altijd zegt…

een viool kerft in de winterstilte de woestenij door vogelvorkjes geprakt een glazen rag van bevroren dromen in de zucht van duizend naalden je kinderhand die met brutale warmte het ijs van mijn herinnering likt een bedwongen traan tot dooien brengt mijn gekloven lippen danken voor je kracht twee kriekjes op je porseleinen gezicht…

Rommelig is de kamer Overal papier Oude kranten op een stapel Lege flessen, kratten bier Stof ligt in de kast Het ligt er al een jaar Omdat ik altijd bezig ben Op mijn speelgoedgitaar Rommelig klinkt mijn muziek Schema’s niet afgemaakt Het is soms een zootje Alles piept en kraakt Cd’s liggen in de kamer Tekstboeken liggen…

Met haar koude stem verdwalen woorden in gedachten die blijven waar ze is geweest toen ik haar zocht en met bange vingers verder schreef…

Zet je masker af, toe, laat me je ware ik zien. Laat je binnenste een keertje buiten komen. Zet je masker af, ik weet dat je dat verdient. Probeer vanavond eens met mij mee te dromen. Zet je masker af, zodat je vrij zal zijn, misschien. Geef je gewoon eens bloot en laat je nooit meer intomen.…

waar hij zonder zorg kan leven in de luwte van de storm waar hij zonder zelf te geven weer zijn waarde zoekt en vorm waar hij dieper dan zijn wezen in de warmte van het zijn blijvend vrij, met niets te vrezen weer zijn angst verliest en pijn vindt hij rust en veilig water in de armen van een vrouw die zonder vragen, nu of later hem…

De kankerdamp sluipt moordend door de bruingebrande ruimte. Het rookgordijn houdt bijtend schrale zonnestralen buiten. Nevelslierten, gehuld in donkergrijze monnikskappen, banen zich een weg. Ik voel de toortsen branden, aangewakkerd door de adem van een ongezellig woord. Een lopend vuur, dat me doet hoesten, mijn lege longen uit mijn lijf…