Zwarte waterhond angstig in het halfschemer voor verduistering…

altijd tegendraads als hij staat gaat zij liggen onbegrijpelijk…

Twee futen baltsen elk hun eigen spoor trekkend in blinde hartstocht…

Met de harde wind pal tegen een aalsgolver in zijn element…

uitgestorven rotonde zondagmorgen en het licht gaat uit een kraai trippelt een meeuw zeilt door mijn blikveld wordt het licht zondag misericordia 06.18 uur…

zonlicht en nevel zijn een regenboog, echt waar, alleen als ik kijk…

sussen verzaken tussen kussen en laken taken niet staken…

gevallen engel biedt jouw bescherming me meer nu de aarde raakt?…

witgrijze wolken drijvend in een blauwe lucht wijzen ons de weg…

Midden in de nacht brengt een zwaan majestueus licht in het duister…

stil lenteleven rijgt stemloze dagen aan doorwaakte nachten…

Hap in regenboog beekforel waant zich even wereldkampioen…

in gebogen kracht weerspiegelt witte onschuld gedragen leven ieder individu is als een granieten vleugel…

boot in het water op de golven deint een meeuw en verzet zich niet…

in vlindertuinen leeft jouw wederopstanding geboren uit mij…

In het ochtendlicht voelt een waterhondpuppy zich uitgefloten…

Zeg het je nog iets er is geen klokslag zeven stil schreit de hemel…

het levenslicht schijnt na een diepe duisternis zachtwarm naar binnen…

Witte donderdag de rhododendron bloeit wit bewolkte hemel…

Jonge rietscheuten kietelen groener dan gras de voorjaarshemel…