Gravend en spittend, Het verleden in zijn hand, De archaeoloog…

verstilde woorden wachten onder flinterdun ijslaagje op dooi…

een bad als Adam als eerste de zee ingaan frisse onthulling!…

van alle kanten nadert de ongewenste winter mij rillend loop ik door het aangeslagen bos…

na springvloed en storm de schuimbekkende zee nog vol woede…

hartverscheurend rood zijn de klimopranken nu adembenemend…

De zomer is warm als een koel winterbriesje uit de herfst gewaaid…

een ven vol veertjes en twee monsters van eenden voorbij gevlogen oh don quichotte de helm van membrillo vol met scheerwater ik steel de hendel van de pomp van de bron de maagd waakt een ton van stenen de wijze heks blijft drijven op de wateren je gaf jezus melk oh heilige maria zorg voor ons water een droge zomer vier eenden…

~~~~ na de ontgroening leeft herfstblad zich uit in kleur als mobiel tapijt ~~~~…

maar door de deur van eenzaam donker weerklinkt een helder kinderlied…

Menselijk bestaan zal eens spoorloos verdwijnen; deuken in water…

levende ets de bladerloze berk in tegenlicht waar de sapstroom stopt en takken niet meer wringen het licht licht ook de fijnste twijgjes schitterend uit geen spoor meer van een mier op de natte berkenbast gaandeweg ontwaar ik om mij heen het lijnenspel meer doorzicht brengt wellicht de inbraak van de winter…

Steeds weer zoekend en soms ook heel even vindend ademt leven licht.…

zij sprokkelt woorden om een boom op te zetten maar het snijdt geen hout…

in tegenlicht een bladerloze berk een levende ets waar de sapstroom stokt en takken niet meer wringen het licht licht ook de kleinste twijgjes uit met schitterdruppels op de vochtige bast sporen van een late mier…

de maan van de leeuw is nog dunner dan het gras wat de hinde graast…

in het verre grauw bewegen drie dotten wit - zwanen grazen daar…

ik zie esdoornrood 't gekrulde bruin in de tuin herfst bedekt de grond…

daar staan jullie dan geamputeerd winterklaar wachtend op lente…

dans met mij op straat de notenkrakersuite hazelaar geeft oogst…