wilde waterval geluid zo oorverdovend ik word er stil van…

Onder geknakt riet wacht roerloos de oude snoek op snelle actie daarom doen we maar het spel wie het eerst beweegt verliest…

Hoog nasaal gakkend het voorjaarsteken schrijvend welgemoed noordwaarts…

Onder de hazelaar op het restje grauwe sneeuw een vleugje stuifmeel…

In de herfstnevel ontwaar ik de blauwe jas van mijn trouwe hulp die achter de kruiwagen pijprokend wacht op de nacht…

als woorden ogen krijgen,geven die dolers soms opnieuw uitzicht.…

[Haiku] schaduwen rusten op een bankje in het park naast zonnebloemen…

nu nachten korten de dagen langer duren beleef ik meer tijd ****** omringd door stilte hameren gedachten luid in mijn hersenpan…

[Haiku] Geruisloze vlucht – de kerkuil zag een veldmuis tijdens het bidden.…

hol spoorgedender vergezelt bleke lichtjes: nachttrein naar parijs…

aanlokkelijk lief languit naakt in de spiegel onweerstaanbaar.…

een jonge kerel té deftig in stijf maatpak wordt scheef bekeken…

[Haiku] Langzaam verbloeiend zeven lelies in een vaas geschikt voor de dood.…

in dit schemeruur daalt gratie uit de hemel witte kraanvogels…

Scherp als de zinnen verwoestend als de bliksem, zachtheid in een woord. Verstild in ruimte leegte zonder verdriet, gewogen door beweging. Leven dwaalt te ver vertaal mijn oude angsten in een nieuw akkoord. Verlicht ijskristal als reisgezel van een nacht, dan vloeibaar verder. Eierschaal gevuld met zongekweekte tranen, gedroogd…

huisjesslak viert feest gulzig snoept zij de bloemknop van eerste narcis. joz. le bruyn…

[Senryu] Gelijktijdigheid - elke klok heft zijn hamer voor de eerste slag.…

Nieuwe woningen, bont geschilderd _ als plaatjes uit een kinderboek. Op regenkringen -in eigen veren schuilend- drijft de fuut traag voort. Zuiver glanst de sneeuw langs de sloot, waarin het ijs grauw en week verzinkt. In het avondgrauw staan bomen zwart en puntig als kruidnagelen. Hete vulkaanrook daalt langzaam, hortend, strijkt…

pimpeltjes feesten hangen aan zwierende bol wereld op zijn kop…

Bodemloze put te verdrinken in je ogen, wel zo makkelijk Overtollig woord ingepakt en uitgekleed tot naakte waarheid. Winterzon tekent mist op een bladloze tak, schildert zonder kwast Mijzelf verloren, kwam de dood tegemoet, ook hij scheen de weg kwijt. Gaf haar twee rozen, dankbaar gaf zij mij één zoen houd nog wat tegoed.…