Twijfelend blaadje Ontsluit roze schatkamers Lentebloesem valt…

uitgelaten de duinen door banjeren mijn weidegang…

in teder zonlicht wolkt jouw prille lentelach naar verre einders…

bodembedekkend wortels hechtend richting blauw immer groenblijvend…

zij gaat aan land zonder hartstocht zonder omslag de zee vandaag…

Bloem gaat weer groeien zon zal knoppen verwarmen dan kan ze bloeien.…

maanloze vriesnacht - als een zwartfluwelen doek vol diamanten…

tafels en stoelen komen terrasjes vullend zonnig naar buiten…

Lustig snateren zeven eenden op een rij wiggelwaggelend.…

Toen de verzorger de wielrenner masseerde nam hij de benen.…

hang mijn aardse jas aan de kapstok van de dood voorgoed naar eeuwig…

Oma en peuter huppen gearmd voort, zingen wulps en veerkrachtig. Winterse dorheid omringt een bloeiend veldje paarse krokussen. De verse mesthoop op natte bouwgrond verdrijft zilte regengeur. Ijskoud holt het kind door de tentoonstellingzaal, staat bij één schets stil. Spelend rent een kind het politiebureau in: Pa's tas is terecht…

zondagsrust als alle stappers slapen begint het licht…

bibbersnaveltje in winters verenpakje fluit warm voorjaarslied…

golven rollen uit vochtig tongend de branding zilt kussend het strand…

gezwegen woorden verzamelen zich achter kleurloze lippen…

In de wintertuin zie je slechts dorre plantjes, die slap neerhangen; één lange steel staat rechtop, daar bloeit hoog een gele roos. Een hoge kerstboom verspreidt 's avonds zijn schijnsel over boerenland, geeft naar oud-germaanse wens licht aan bezaaide akkers. De koordirigent wiegelt losjes in de maat met heel zijn lengte; alleen dat…

tegen de stroom in als een vis in het water tot de beer hem klauwt…

gevels bezwijken door constructieve missers instortingsgevaar…

zo vrolijk die crocussen wit en blauw in het kale gras…