de tijd staat niet stil schoonheid ontstaat niet zomaar het levenswiel draait…

ik hou van de nacht en draai met een rietje de sterren in mijn glas.…

De dauw gevangen In het vroege ochtendlicht Vervlogen dromen…

een reiger vliegt laag krassend over de vijver moderne dino…

kleurrijke rozen omarmen jou liefdevol in stralend zonlicht…

versteende botten brengen je weer tot leven dinosauriër…

Verbogen staal slaat In grijze schakeringen Kleuren zijn doodsvlucht…

na zonsondergang in goudgerande wolken het laatste landschap…

voorjaar of zomer na een fikse hagelbui bloeit de natuur weer…

Vissen slaan stilte op in blindering van de zee sluiten mosselen de ogen. Zij weent haar tranen elders, ze haalt de netten op, mazen ruim gemeten. Dwarse wervelwind, bladeren verdort, vergaan, de liefde uitgeblazen. Gesponnen draden kleverig van angsten en kortdurend verlangen. Ritselt loof in zomers die we niet kennen, valt…

flarden morgenmist verhullen trage schimmen na donkere nacht…

Bang te ontwaken slechts nog mijn ogen open en het is voorbij…

oren, ogen, stem leiden in de duisternis naar stille waarheid…

Als een dor herfstblad in het hart van de zomer voel ik me misplaatst © C. Estmoi…

Bomen van overdaad, ze kunnen niet ontkomen, ze zijn ontvrucht. Bloesem maakt verten, schoon, staat in het stof geschreven, een optelsom. Daar waar we wonen, waar kunnen we anders zijn, dan waar inzicht groeit. Stammen ontbreken, niets dan ruwe knoesten, wortels bieden uitzicht. Leven is van loof ontdaan van bomen die er niet…

hoe spreek je het uit? wie het weet mag het zeggen – herfstorm of herfst-storm…

rivieren zingen uit eeuwenoude bronnen forellen springen…

alhoewel het woord iets anders doet vermoeden zink je in drijfzand…

explosief in de bermen in het bos de lente…

Jonge meerkoetjes kleine rode snaveltjes een reiger zit stil…