ik zie straks het straks maar later wordt dat anders dan is straks geweest…

ik ben verkouden maar weet niet hoe dat te uit- en..há..há..haiku!…

geiser en vulkaan verhouden zich tot elkaar als water en vuur…

Haar versluierd zicht laat ongezien lentekruid de dans ontspringen…

gras baant zich een weg door een scheur in het asfalt en buigt voor de wind…

Olijven ontpit, scherven stromen welvaart, olie barst uit kruiken. Rivier vergeten, meandert tussen borsten, haar melk wordt honing. Hun godin is in de golven ongebroken, in aarde ongewroken. Onder zand en as geslapen, wel duizend jaar, hij stond op, was klaar. Waait stof langs de kust van zielen en van sterren, kust licht van…

het pad is bezaaid met platgetreden wormen van de populier de zon komt op en droogt het bloedig schouwspel…

De weg is bezaaid met platgereden wormen - populierenkatjes…

water valt maar neer voorzien van uitlaatgassen bovenop je hoofd…

Vloeken in de kerk: niet altijd een zonde, soms een dure plicht…

ongure kerel trapt verbeten fietsend door gure noordooster…

verlaten bospad alleen een vallend herfstblad draagt de stilte weg…

de wereld is stil in de verse sneeuw knerpen mijn nieuwe schoenen…

mannetjesmerel tussen de meidoornknoppen vragend is zijn lied…

met je armen wijd draai je rondjes, stopt en valt de wereld draait door…

zolderkamerraam in zonnestralen dansen wel duizend stofjes…

op een zwart velours duizenden diamanten sterren in de lucht…

geruis geraas en toch hoor ik heel hoog een koolmees zingen…

ik ben nu wel hier maar mogelijkerwijs moet ik nog steeds komen…

Hard licht vult de hangaar tot in alle hoeken. Tussen de winkelenden door loopt een vrouw door Botticelli zelf zo droef en bleek gebootst. Bij elke stap dansen haar lokken een dans van kastanje. Ik laveer mijn wagentje bij haar in de buurt en even zie ik haar ogen: druppels uit de glazen zee. Ik schrik van het stilgevallen kind geklemd tegen…