De herenboer giert en schreeuwend van het lachen een hagel van meeuwen…

kil is de lente maar het kleine hoefblad kleurt mijn bermen geel…

een telefoontje een windvlaag een zonnegloed steken in het hart vijf voor twaalf de telefoon doet het weer te laat verwijtbaar de sterke rechtse trekt de zieke linkse op uit gevallen haar liggend op de rug naast natte zweetpoelen jezelf instoppen god onder de grond wij drijven op intuïtie naast het onzichtbare…

afscheid van de sneeuw op klokjes: ze maakte plaats voor voorjaarsvlokjes…

marokkaanse roos in een besneeuwde steeg haar rode knoppen in de volle maan op de drukke singeloever strijkt een reiger neer de aronskelken in de tropische kamer geuren tevergeefs de singel spiegelt in storm gevallen rozen de stok staat stokstil vermist in de nacht ze kan overal zijn - het vriest nog net niet…

ze komen weer op: groene judaspenningen kardinaalsmutsjes…

het geel in het groen onder het wit…

het rode truitje het diepe zwarte water de witte lotus er is wat met haar te praten of fluisteren ze tegen de ruiten op de rotonde de dikste vrouw van de stad voorrang op de fiets iets in mijn ooghoek de wind ratelt de ruiten beweegt schaduwen het haar van mijn lief geelbruine treurwilgen bijna tot de grond…

I heerlijke geurtjes zweven over de drempel voor de rollator bij de oude rijn zwem je in een warm kuurbad de kou voorbij - alle gekken gaan naakt zwemmen in de singel het is hoog zomer je wordt wakker belast met wat je draagt een lieve glimlach lage winterzon op zoek naar saharageel boven onze stad…

Lichtreus van de nacht Verandert in witte dwerg Uitgebluste ster…

gesloten ogen ademen duister antwoord onverstaanbaar stil…

~~~ de maartse buien zijn poeslief vergeleken bij mijn maandstonden ~~~…

lonkende appels opa's hand die hoger reikt mij een knipoog geeft…

liprode letters tintelen als poëzie gekuste woorden…

de golven vallen uit hun rol en gestrand doneren ze schuim…

aardappelkuilen als voedselvoorraadheuvels voor eigenheimers…

Dood spreidt je vleugels De lente staakt haar fluister Het struweel blijft stil…

de nevel vroor aan en het kale winterbos tooide zich met kant…

zoals zij nog woont in haar oude pendule zo tijdloos haar klank…

zoals we samen naar onze dobbers staarden zwijgzamer dan ooit…