Niets is erger dan de blues op een zonnige dag in de lente. Eenzame dichter zoekend naar woorden en rijm ritme van de regen. Ik tel je rimpels als jaarringen van een boom weggelopen sporen. Het lot van de mens valt samen met de natuur geluk komt van ver. Waarheid als een haiku de cirkel is rond zonder eind of begin. --------…

Het grasveld ziet bont van krioelende krokus; schoon de lente wacht, toont zij hier al vol trots haar kleurige vingertoppen.…

woestijnreiziger zonder kaarten en wolken zoekt waterwegen…

op het boerenerf stille miauwgesprekken - quarantainetijd…

herinneringen hartig heftig zoet zout zeer samen verzameld…

De zwarte schaduw van de soldatenkruisen, verdubbelt de smart.…

nog wat onwennig draait zij warme fietsrondjes- Plopmutsje als bel © Foto - Tineke De Pelsmaeker…

een zin wondermooi kruipt behoedzaam uit zijn schulp kijk de schrijver danst luid juicht zij het uit rent rondjes om de tafel betoverend mooi maar ook ongemak leven in vertwijfeling talent maakt angstig het pak in de kast harnas voor eigenwaarde voor zo lang het duurt geborduurde naam de verstopte mascotte schrijver’s binnenkant…

Elektrisch licht glanst in de dichte, open haard, beeldt en schept warmte.…

Lange druilregen benevelt kil, maar fijntjes de zachte winter, die vroeg wordt opgeluisterd met een veld gele krokus.…

de stratenmaker lichtte tegels in onze natte stratenzee…

stilte en leegte bleven over toen het licht geworden was…

vanuit de knolneus, langs een verbindingssteel, die als climax krokust in paars, wit, geel en rozig - prolatie van de lente © Aquarel - Lieve Declerck (’t Holsbeeks Penseeltje)…

depressievelden liggen op gespannen voet met het pannendak…

Uit onverwachte hoek blaast de wind glanzende sneeuw door stille straten. Lange vingers glippen door het zand en draaien de zandloper om. Boa's nemen de wijk en laten hun tanden zien niet te handhaven. We willen allemaal een betere wereld maar het lukt voor geen meter. Maanlicht op het water ik heb heimwee naar de toekomst waar…

de rommelzolder belast met het verleden kreunt van toen en daar…

In de brievenbus het laatste telefoonboek: 'onze' tijd verdwijnt.…

ongelezen wit onbeschreven maagdelijk op de keerzijde…

Op de kale tak bollen twee duiven zich op: grijze kluwens wol.…

twee watjes sneeuw boven’s honds ogen - zijn hesje sneeuwvlokkentapijt zijn hond is niet te houden - sneeuwdolheid de beste buren hun sneeuwvlokken vermengen zich met de onze op de rustbank - mijn roggeboterham - een sneeuwvlakte in de poedersneeuw een handvol rotte appels - hmmmm – smoutebollen…