op het pad een katje van de populier vertreden…

hij sprak het brood een zegen brak alles deelde hij uit hij deelde zich mede…

Zingen ze dan echt vroeg ik aan de tovenaar hij schokschouderde…

Ik open de deur de straat is akelig leeg één auto bibbert…

als magere Heijn handhaaft Appie zich nog graag in volle schappen…

Gebald als een vuist gebelgd getergd doodgeverfd daar in het landschap…

de eenvoud lijkt goed blinkend wit spreekt zijn gewaad buona sera zegen de onschuldigen in opgeheven blikken…

Luid schreeuwende gedachten doelloos dwalen ze door de mist heen zoekend…

herken ik jouw stem in die ijzige stilte onderhuids protest…

zie je, ik hou van je ik leg een vers neer van Gorter en wens luidop het minnekozen * 'n golfje op mijn wang waai me zonder schroom naar de ruimte van de zee opdat ik kan zien * aan de rand in een vuistvol licht richt een vlinder zijn vleugels net boven de dood * vaas voor het vensterglas gevoelt een roos de lente en…

Twee dagen lente daarna is het weer winter: mensen krijgen griep!…

eindelijk weer eens het gekraak van scheermesjes onder de voeten…

lente kom ik verlang naar je als de zomer…

op een gegeven moment ga je gewoon dood al is het lente…

huiselijk geluk met jou in onze strandtent overal musjes…

geen vogel gehoord in al die zon weten ze dat de lente wacht…

ik aanschouw de zee met fijngeknepen ogen in het felle licht…

Schering in overmaat, we kunnen niet ontkomen, deel van een klucht. Van hun loof ontdaan, stammen die er niet meer staan, ben ik de tel kwijt. Wij komen van ver, om weinig te begrijpen, we blijven op zicht. Op alle kleuren bloed, ligt de zon uit te rijpen, om je te verbijten. Geloof in zomers, elders valt weer de winter in…

puppy aan het strand vrolijk op jacht naar zijn bal mooi, zo'n zeehondje…

zuur en guur en toch nesteldrang en nesteldroom van boom tot boom…