Netwerksamenleving; Uitgangspunt (maatschappelijke) Organisaties bestaan niet in isolement Maar in een (complex) netwerk van organisaties die op de één of andere manier in meer of mindere mate met elkander verbonden zijn…

de bliksem sloeg de wind uit je benen de kracht uit je arm de zin uit het leven je was pas vier groeien was pijn kijken naar afzien van maar binnenin onrust en honger innerlijk ongeschonden verbeten streven surrogaat leven maar iedere avond toch weer naar huis met je krachteloze benen je kromgegroeide arm geen zin meer in leven…

Als jaren wegen en ogen zo maar tranen, verstommen klanken in kartonnen kelen. Als longen stikken en neuzen snotteren, versmoren woorden in rochelakkoorden. Als knieën verkrampen en benen stotteren, verstijven spieren en schrompelen klieren. Als wervels krimpen en knoken kraken, lacht magere Hein in je suffe brein.…

De een kan mooi zijn Dankzij de lelijkheid van De ander – of niet?…

Mijn gestreelde ijdelheid, is trefzeker, zonder spijt mijn veren staan heel mooi rechtop, mijn ijdelheid grenst aan de top-pen van mijn gestreelde kunnen! Mijn ijdelheid is geen adel, mijn strelen is gespeeld, tot mijn gestreelde ijdelheid me toch wel iets verveelt en besluit ‘t verenpak af te gooien! Dan ben ik bloot en…

Soms vrolijk en soms verdriet... Soms sterk soms zwak... Soms slim soms dom... Soms dood willen soms nooit sterven... Soms kapot soms heel... Soms pech soms geluk... Soms liegen soms eerlijk zijn... Soms samen soms alleen... Soms lui soms druk...…

Ik ben vandaag een jaar dood moet zeggen dat het went ik heb erger meegemaakt. Mijn ogen zijn verschrompeld tot krenten maar er is toch niets meer te zien. Oren plakken aan mijn wangen vangen verloren geluiden zonder toon. In mijn mond een ranzige smaak van zuur geworden papillen en tonsillen. De fiere neus ben ik helaas kwijt er rest…

Kan het zijn? Ja het is zo. Onmiskenbaar. Als een grote baby zuigt hij aan haar tepels. Ze verharden. Hij verhardt. Hoe lang geleden waren zij zo intiem? Maar nu zijn zij het. Yes, zeker weten. Onder zijn mond voelt hij haar sidderen. In dat ene moment vallen meisje en vrouw, moeder en minnares samen in één geheeld lichaam dat…

Zweten en niet meer weten waar de angst de bodem raakt in welke druppel de dorst naar de verlossing smelt. Zweten is een beetje sterven je lijf tot het uiterste koelen zodat niemand zich eraan warmt en allen wachten tot je bezwijkt.…

De schoonmaak net klaar, met de Franse slag weliswaar, meldt de agenda mij "je bent afsprakenvrij" dus onderwerp ik vandaag me maar al te graag zonder tegenstrijd aan een dag van luiheid.…

mensen in veelvoud ongeneerd ingelijfd kent kunst geen schaamte…

okselfrisse kus mij ongewenst blootgesteld intiem in pose…

in een rustige ruimte waarin intensieve bezigheid zich elke dag ontplooit waarbij het lichaam zichzelf herstelt van alle emotionele inspanningen tegen overgebleven kilo's die het afleggen tegen de gedachte naar succes van het fitnessen met die mooie spieren en een gekweekt wasbord want willen we niet allemaal in deze zomer rondlopen…

in een rustige positie dromend ver van hier ben je bevrijd van alle zorgen waar het lichaam een wordt met de geest en waar emoties en gedachte de verrijking zijn van het beheersen van het lichaam en waar yoga innerlijke rust geeft zowaar opent dit het hart en geeft dit je het geluk en stralende gezondheid…

Als de zon op spiegelend water Wat maakt het uit dat mijn haar vergrijst, dit is een kleinigheid voor mij want in mijn hart ben ik als een baby. Wat maakt het uit dat mijn haar vergrijst als mijn ogen nog glinsteren want binnen in me glinstert een oceaan. Wat maakt het uit dat mijn haar vergrijst ik heb geen tijd om me daar druk…

Echte schoonheid zit van binnen wordt althans alom beweerd. Toch is een mooi smoeltje om te beminnen om den drommel niet verkeerd.…

Hier is mijn lichaam, neem het maar mee. Probeer me, vertrouw me mol me, herbouw me. Hier is mijn lichaam, neem het maar mee. Proef me, ruik me. Voel me, gebruik me. Hier is mijn lichaam, neem het maar mee. Open me, ontleed me. Laat me, vergeet me.…

De moeite die ik doe om overeind te blijven in een koel en onschuldig briesje vanuit zee, ik probeer er wat gedichten over te schrijven, maar om het echt te laten lijken valt niet mee. Altijd staat iets in de weg, de verbeelding of anders wel de vorm van het gedicht, en de rijm. Ik bedel de muze om het juiste evenwicht, om de woorden goed op…

nadat hij met god had gesproken wist hij van die vreemde achter zijn ogen hij had zijn voeten in de mond gestoken en was behoedzaam in zichzelf gekropen zag hoe bizar en bijzonder zijn binnenkant was gebouwd aderen, bloed, stroomdraden en een hart tandwielen, schroeven en botten tandwielen? godallerzielen de wereld zou van hem horen…

Bij veel lopen en ook staan zie je eelt tevoorschijn komen, op voeten en handen, van 't harde werk. Maar nog niet eerder was een mens door 't vele zitten, voorzien van eelt, op zijn achterwerk.…