als het past in je hand wil ik alles geven je langs de lange vingers polsen in meebeleven weg gaan hier van de deur die kiert en kraakt in meebewegen…

zag je lopen op veel besproken benen hoog gelaarsd in het bontje van de jas danste steeds je paardenstaart spijkerde in broek wat god vergeten had uitnodigend in groet ik mocht de tassen dragen naar je grote wagen lachte in verwachten je kus was goed…

parels op jouw huid dansend in het schemerlicht ogen begeerlijk…

Liggend in mijn bed denk ik aan jou. Vraag me af, hoe het zou zijn als je naast me zou liggen! Liggend in mijn bed voel ik bijna je armen om mij heen En je warme adem in mijn nek En fluister ik jouw naam. Liggend in mijn bed denk ik, doe niet zo dwaas En vecht tegen die gedachten Al doet het ook pijn. Dus stap ik uit bed Vlucht voor…

Een kussen, nog niet opgeschud, waardoor het lijkt alsof het in de nacht is aangevreten, de plooien en de kreukels op jouw plek in het onderlaken, maar nog het meest van al: de hier en daar naast het bed losjes opeengehoopte kleding die je tijdelijke goedkeuring niet kon wegdragen. Dat, en nog veel meer, dat ben jij, als je er niet…

zag de dag in licht ontplooien je roodborstte zo klein hiphopte in maat op het vroege ochtendlied van vele vreemde vogels je danste zonder toon te zien en toch voor mij de kleuren van ons leven…

zie je madeliefjes plukken de eersten van dit jaar je vlecht ze in je haar ze kleuren in het lente groene gras de eerste bloemen voorbij aan winters pas jij hebt het voorjaar rond je hoofd en in je ogen twinkelt reeds de warmte van de dromer mag ik je hand voor dans met blote voeten in het gras in het oranje hart van madelief…

ik zie het dons zweven in de ochtendzon wanneer het licht zich over je huid verspreidt ik wil je minnelijk raken, voel al warmte opkomen in mijn lijf samen met jou zal ik de eerste lentezuchten slaken de winternacht met mijn ogen bevechten als ik de schaduw nog sluimerend aanwezig uit jou verdrijf…

Ik wou je gewoon zeggen dat ik van je hou zeggen dat ik om je geef zeggen dat ik je nooit kwijt wil jij wou me gewoon zeggen dat je om me gaf zeggen dat niemand dit kon evenaren zeggen dat de wereld onze liefde beneidde maar toen kwam zij gewoon binnengewandel in ons leven alsof zij gewoon alles kon kapotmaken tussen…

zag je stappen het licht dralen neusje opgericht in flitsend licht om het verhaal toch te vertalen je proefde snel de smaak van lezers vingers toetsten al de feiten er was geen verder kijken jij ging over lijken in het bijzijn van de dood…

bloed aan de steen die ik raapte ze rotste aan verkeerde kant heb haar herinnering nog altijd in mijn hand ze liep langs wegen die gevrijwaard leken daar bleven mensen komen die geloofden in het wit gewaad en macht van kabbala’s dromen zag de aanslag op het steen jouw bloed in herwaarderen ook zij beleefden hun bestaan waarom…

zij ruikt zijn adem hij haar oksels en haar roos zit in zijn haar spreek gerust van ware liefde als je zo opgaat in elkaar…

ik heb in u gewoond zonder schoenen een huiske vol water en schokvrij warm, soms achterduims speelde ik in u hing aan de touwen trapte tegen glas moederke, mijn heimwee zij zeggen het niet uw handen op mij waren zachter dan gras…

ontmoette in het eerste lichten samen kijken naar de wederzijdse vergezichten nam je hand naar duinen en de zee proefden de golven ze namen ons zo mee we zomerden in zacht rivierenland naast wielen en de wagens de molens van de havezate durfde je hand niet meer te vragen omdat de zon oprecht te helder scheen maar weet van nu ben…

Fluister ik je mooie woorden in Luister jij naar de zin Die languit achter je oorschelp ligt Krijg jij een blos Zoals avonden vroeg na zonovergoten dagen.…

je bloesemt in roodwit verwachten na zware nachten met vorsten aan de grond die kou heeft krachten ondermijnd toch was ik er altijd bij ook in die winter op zijn eind maar naast de zon warm ik met jou de lentebloemen laat het voorjaar bloeien voor samen naar een nieuwe tijd…

zij staat daar in een hoekske glundert wolken bruisende bloesem verstuift liefde aan haar bezoekers warm en ongekreukt staat gij in mijn schaduw, o uw handen knijpen verlangend een moederke staat gebukt in haar hofke tussen de akonieten zij knikt minzaam als de zeewind, als de kustlijn van hier tot ginder, waar gij zwaait naar…

soms dwarrelt zacht de wind opeens stijgt stof in zonnestralen zie hoe het in culmineren onze ruimte steeds meer gaat beheren het constant cirkelen beperkt het zicht vormt een oog dat ongericht je warmte vreet realiteit vergeet en tot een hoos zal leiden die ongekende schade brengt aan beiden kom laten we die wind gaan temmen…

nog zijn konijnen traag maar in een vlaagje lentezon ontwaakt hun eerste voorjaarssprong zien ze het prille groen van lichtend mos dat in warmte weer ontkiemen mocht na winterslapen struin door duinen naar het strand waar golvend grijs haar stilte wit in een opkomend tij in variaties blauw leg ik de schelpen in jouw hand…

met een warm oor ga ik slapen je ruist als de zee zo vlakbij de woorden die ik je hoorde zeggen hebben daar even uitgerust geen duin verkruipt helm geselt de wolken je zwarte hoofddoek siert het contrast van niet weten stille verborgenheid en stappen vooruit…