Als hongerige herfstvlinders dwarrelden we om de ander met handen en voeten veroverden we elkaar het zoet en zilt smaakt naar samen kom in m’n hart en in m’n hoofd er is ruimte voor twee…

Dat je mooi kon zijn als een zomermiddag maar herfst komt met rijpende appelgeuren regen trekt nat in onze droge kleren verdrijft van het gezicht de bronzen kleuren Het land verlangt naar zachte sneeuw en ijs om de wortels van 't leven te beschermen de wegen tegen schade te behoeden kracht in trage sappen te laten schuilen Maar jij bent…

ik zag hoe je silhouet werd opgelicht uit ingebedde schaduwen scherpe lijnen contrasteerden het door mij gelezen profiel waarvoor ik hartstochtelijk viel er vlamde schoonheid door delicate paint brush zonder de geijkte sjablonen kleuren vibreerden een diepe warme sensualiteit in drempelloze bereikbaarheid we speelden met zon kusten…

ik vond haar op strand ontgroeid aan het zand en zout van de zee rankte in onstuimig vallende golven met wit bloeiend schuim ik nam haar mee maar zij brak schoonheid in vertakte broosheid stalde haar uit op de scheidingsmuur tussen duin en tuin maar zij verdween slechts een spoortje zand dwarrelde nog op de rand…

in mijn gedachten je teder strelen mijn schuchter beven elkaars verlangen weten met liefde in je ogen teder naar me toe gebogen heb je mijn passie doen ontwaken durf ik mij op jou verlaten zoetjes aan maar zo waarachtig je naam uitspreken als mijn lang verwachte…

Je geur zat nog op mijn kussen en ik vroeg me af welk parfum, aftershave of shampoo je dragen zou. 't Was een zeer aangename! 'k Herdacht en bedankte mijn geliefden met hun namen, minnaars, vrienden, maatjes, meer nog mooie engelen waren het geweest op het kronkelpad. Dat jij de beste bent, het langste bleef, was wat ik vanmorgen bad.…

ooit heb ik stormenderhand de wereld willen veroveren met groot orkest op hemelse maten het podium hier willen verlaten ik overdonderde mezelf met het decorum dat ik jou toen gaf het was geen toneel jij overrompelde mij je ogen regisseerden te veel wij kregen nooit ovationeel applaus de muren hadden oren wij speelden elkaar…

Ergens moet je zijn ergens waar de eerste stralen van het zonlicht door de opgetrokken nevel van jouw ongerijmdheid dwalen ergens moet je zijn ergens in de sterren ergens waar je liefde passie als een zomerzoete inval de grenzen van mijn dromen evenaren alsjeblieft zeg me je naam laat het leven gebakerd door je letters…

Een rood kleurende boom in een traag levend land groene struiken aan de wortel een omhelzing…

In mijn moeder ben ik diep geworteld. Door haar werd ik vader van een stam. Wanneer ik aan mijn bange moeder denk, hoor ik haar stem weer fluisteren. Jij bent mijn oogappel, mijn enig kind. Ik leef in jou. Laat ons niet alleen. Was het maar waar. De dood dreef ons wreed uiteen. Het seizoen is weer herfst geworden. Ook ik werd een oude,…

Je vroeg of ik je beelden wilde, man en vrouw, tempelbeelden, ze moeten bij elkaar blijven, zei je. Ik wist, als ik jou toe zou laten je in mijn hart dreigde te verdwalen, wat heb ik aan zo'n gekooide vogel? Ga liever in de tuin, vlieg vrij en kom af en toe wat eten halen, ik zal elke keer genieten van je komst. De beelden mogen graag…

ik heb je gezocht in de mist van duizenden woorden teksten gelezen zinnen ontleed maar niets sprak mij aan toch kreeg jij gezicht in warme klanken bekende langzaam kleur met vingerspitsengevoel heb ik jou eindelijk kunnen bereiken jij bleek geen puzzel was overal alleen ik kon je toen niet echt begrijpen…

de stilte van een oud leeg gebouw  een stilte die het verleden laat horen  verhalen van elektromotoren transportbanden  opzichters, ongelukken  papieren zakjes met boterhammen  jouw stilte vertelde van ons hoe het was  en nooit meer worden zou…

we grasduinen door onze kleine grote geschiedenis als een vloed mieren worden we gedreven door een onstuimige zee van herinneringen die heen en weer beweegt door de snelheid van onze woordenvloed soms proeven we in die grote kleine geschiedenis de smaak van gal als een steile met ijs bedekte oever opdoemt en de stroom haar…

ik hoef je niet te slijpen of facetten te polijsten jij edelsteent al naturel een gekozen setting brengt een lach jij houdt wel je eigen schoonheid vast nooit is jouw schittering verblindend in de kleuren die jij straalt het is een warme gloed die in verbondenheid het allerbeste in de mens naar boven haalt…

herfst licht op in spikkelglanzen mist danst langs akkoorden van de eerste stralen zon verstild kijken koeien in de verte vol verbazing rond hun romp verdwenen in een witte deken nog is je lach wat onbestemd in flarden nacht maar ogen spiegelen al wat je verwacht als wij het pad afgaan en nevels vocht zich aan ons hechten glanzen…

Neem me mee naar jouw straten en de huizen waar het lijkt dat iedereen naar ons kijkt neem me mee naar dat kasteel waar jij alleen de ruimtes kent zelf de sleutel bent beklim met mij de toren daar op die honderd treden trap raken we verward ook wat verloren maar leren we ook ondertussen elkaar opnieuw weer kussen…

werkelijkheid voorbij los van gene intimiteit nabij vind ik je weer als mezelf een genietend gerucht die passie prevelt als heelheid onverzadigbaar omdat er liefde meespeelt…

Ster van vuur Gloeit haar hitte In de diepten Van zijn water Schijnt haar licht Op toppen van golven Sinds het eerste uur Werd zij bedolven Door zijn kracht Dansen aan de hemel Ritmisch door getijden In vervoering gebracht Laat zij zich leiden Tot het nu van later…

ik weet dat mijn dromen vleugels hebben vaak in vervaarlijke scheervlucht langs de werkelijkheid gaan maar eenmaal geland zien ze jou altijd in paradijselijke glorie staan met een lach op de knipperende landingsbaan ogen die van alles beloven je naar binnen loodsen in de zoete wereld van weer samen mogen zijn je kijkt me aan…