ik heb je gezocht in de stad van glas maar overal waar ik keek zag ik je gezicht verschijnen om daarna in schaduw te verdwijnen je werd steeds transparanter extravaganter uitgelicht tot in het diepst van je ziel het waren die karakteristieken waarvoor ik altijd viel ik zag ze breken in kleuren vlammen die ik nooit meer zal vergeten…

Jouw lichaam beeft in een glanzend spectrum verlangend naar het mijne zoals dat bij jou leeft. Je ogen stralen, je gezicht kleurt een glimlach verschijnt. Dromen over jou, vurig verlangen, samen in verrukking. Gedachten groeien naar ongekende hoogte, ongelijkheid verdween.…

je straalt uniciteit uit verwaaide haren waarin de zon blond dolt met vlaagjes wind ogen die in speelsheid stukjes ondeugd vergaren waarmee je in den vreemde een snelle partner vindt jouw hakken tikken het felle gaan en komen als jij zonder paraderen langs de boulevard gaat van mijn dromen nog hoor ik de golven zachtjes zingen herinner…

kom geliefde, laat ons lieven ‘t leven zweven en beminnen wiegen over Zephyr’s krullen op de warme zomerwind ‘k zwierje, saffierje en irisje blauwer dan m’n ogen strelen liefme, kusme, streelme deinme over liefdezeeën ‘k zweefje dromend donzend vederlicht op witte wolken hemelme en tederme, beroerme daar waar eeuwig sterren glimmen…

Ik wou een verbintenis zonder mij hij voelde zich verbonden ging en nam mij mee nu ik mijzelf verloren heb het daglicht niet voor handen is scheur ik het donker uit mijn zien en mijn gezicht verbleekt ik had de liefde niet begrepen…

ik zag je dansen in zwart wit mijn vingers op de toetsen het klavier romantisch belicht ik keek je aan jij liet je gaan in frank en vrij bewegen op mijn melodie van dromen ik wist dat je zou komen na het laatste akkoord je ogen nog in hogere sferen een lach die mij applaus offreerde weer gaan mijn handen over het warm zwart wit uiterst…

Vlinderen en fluiten over elkaar heen buitelen samen dat ene liedje zingen dat zijn van die dingen die je doen gaat wanneer je hart sneller slaat bij het aanzien van de ander bij een wandeling met elkander het leven krijgt een frisse kleur zaniken wordt een gesprek, geen gezeur je leeft naar een andere toon en lachen wordt ieder moment…

dat van de tijd heb ik nooit geweten hij heeft mij altijd op de hielen gezeten dat ervaarde ik later pas zag de wereld als een uitdaging waarvoor ik steeds vol ben gegaan in een toch heel druk bestaan jarenlang ging alles voor de wind het goede pad gehad toen merkte ik dat ik mezelf vergeten was alles bereikt en niet geleefd…

het regent en het waait en ik verlang naar sneeuw die kleine vlokjes die hopelijk binnenkort op de neus terecht komen van mijn kleindochter voor het eerst sneeuwvlokken op je neus en ik die wat aanmodder niet eens de sneeuwvlokken voel op m'n eigen neus maar sneeuw val !! op de neus van m'n kleindochter ondertussen de meeuwen…

Levend is het bewustzijn, dat mijn leed verslaat. Als de wolken en de zon. Een ster die schijnen gaat. Eerlijk is de werkelijkheid, die op onze illusies jaagt. Illusies, die verduisteren, hetgeen werkelijk bestaat. Een vrouw die baren moet. Een man die sterven gaat.…

ik streelde je huid voelde hoe warmte liefde licht kleurde heb met penseel en pigment het maagdelijk linnen verkend waar streken zon de verf langzaam droogden kuste schaduw contrasten vingers brachten weloverwogen het donkere terug in mysterieuze ogen plots maakte je gezicht een sprekend geluid sprong jij er ineens helemaal uit…

Stille liefde. Wind giert door kruinen van bomen je hoofd is reeds bedekt met opstuivende bladeren en zand je kijkt bedroefd naar mij, al is er niet echt iets ernstigs aan de hand maar loop je slechts stil in de wind te dromen. Regendruppels slaan vervaarlijk tussen takken door en raken ons gelaat met brute kracht, gebukt tegen de…

ik raakte even je hand lang en charmant maar jij wilt hem niet geven uit pure angst omdat ik dan de geheimen van je leven kan lezen ik kijk je aan in je ogen schemert onbevangenheid je hart wil graag problemen kwijt maar je geest vraagt tijd ik heb je hand gekregen niet om te lezen maar in vol vertrouwen van je te houden…

ik heb kastelen en paleizen gezien rechtstreeks uit een sprookjesland films met luister en festijnen de koninklijke ring aan smalle hand ooit heeft de romantiek gebloeid waren mensen door muziek geboeid dansten volgens protocol en brachten toch elkaar subtiel het hoofd op hol hoe kil en stil is nu de transparantie in een maatschappij met…

weer lopen vingers over levenslijnen zoekend naar begin en einde ogen vragen om bevestiging met een diepe zucht wel heen maar nog niet terug het pad van rozen was voor jou nooit weggelegd jij hebt er mij niets van gezegd dan viel er stilte overgaand naar orde van de dag ontwijking door een wegwuivende lach lijnen breken waar zij…

Dit geschrift blijft klein kent geen grote woorden, die zijn mij niets waard ze raken als hout op drift en liggen niet in mijn aard ik wil slechts zeggen, in alle eenvoud, jou beminnen heeft mij nooit berouwd.…

ik wilde je groter en meer duizenden rozen konden jou niet doen blozen heb je portretten de kleur van liefde en leven gegeven ieder pigment droeg jouw geur maar toen de hemel kierde zag ik voor het eerst wie jij werkelijk was je danste met blote voeten in het hoge gras straalde een intens warme madeliefjeslach…

jij wist als ik je koesterde jouw bladeren heel kunstig te vouwen in warmte en vertrouwen je steelde hoog zonder afstand te nemen met lichte trots droeg jij je knop net even anders getopt bloeien was een dialoog waarvoor jij even boog om in het openen de kleuren te bekennen van jouw oogstrelend rood de hemel kierde in de schoonheid…

er dwaalt geen schaduw door de wereld van glas waarin privacy niet past en licht vrij speelt in drie dimensies tot het breekt alle kleuren geeft waaruit het wit ooit is geweven na tempering volgt demping van geluid uit is het moment van stilte waarna zwoele tonen intimiteiten zingen die hen door het licht zijn ontnomen in…

ze kent het verschil tussen donker en licht maar wat zij echt wil staat in de schaduw heeft met lichtende vingers getracht dat leven zacht te bewegen maar het zwart bleef ijs en gaf geen enkele emotie prijs waar actie faalde konden zonnestralen hun warmte en koestering kwijt spelenderwijs dansen nu schaduw en licht als eenheid…