reik me je handen, je lentehanden de bloesem van je vingertoppen reik me je mond, je zomermond het fruit van je lippen laat me liefkozend graaien in het rode herfstbos van je haren je zachte nekvel strelen: huiverende hindehuid laat me zinken in de grijze wintermeren van je ogen laat mij het jaar zijn, speels genesteld in je vier…

Als ze blond is en je wil kastanjebruin, mahonie of zelfs zwart, dan wil zij jou wel ter wille zijn, een kleine moeite als zij straks haar hoofd op je schouder te ruste legt Ook al haar haren telt zij mee voor het kleurrijke in het bestaan jij mag haar doen wat of jij wil zij wil slechts overgave en passie Wie verliest blijft onderdanig…

Ooit zag ik je bij de levensbron duizendschoon in een oceaan van bloesem, fragiel en transparant als glas, waarin we verdrinken wilden zoveel en zo vaak het kon. eerst ongeremd als licht dan verduistert als een eclips waarin de beide lichamen hun schaduw in een nieuwe omloop hervatten. gedempte dauwdruppels, beleving in het perspectief…

Liefde is niet pijnloos, liefde is niet zinloos, liefde is als een bloem, echter, ik hou niet van alle bloemen, maar ach, ik hou ook niet van alle mannen!…

ja ik was van glas zo doorzichtig dat transparantie niets wist van mijn leven en gezicht ik ben gaan slijpen kleine stukjes stralen weer kleur kaatsen terug wie ik wil zijn de hoekige lijn is gepolijst scherpe kanten zijn weg met compromis en overleg jij kunt mij strelen zonder de pijn van het snijden eindelijk intimiteit…

ik heb alles uitgeplozen weggedaan in dozen wat niet van waarde was zaken waar ik ooit om heb gegeven die deel uit maakten van mijn leven zij bleken enkel franje versierselen van een andere tijd gekocht uit onbenulligheid ik kijk nu om me heen en nee ben niet alleen jij bent bij mij gebleven storm en rotsen getrotseerd de zuivere…

mijn woorden hadden deze keer precies dat pigmentje meer ik zag je ogen gloeien wist dat de aparte kleur jou mateloos zou boeien voelde je aandacht komen uit lethargie en lome dromen in het schilderen van ons verhaal je neuriede de melodie terwijl ik bezig was met componeren van het lied over de kunst van samenzijn door het penselen…

Eén oogopslag, de contouren van je lippen wapperende haren in de wind, verspreiden een verleidelijke geur, die hoofden doet draaien één oogopslag, laat vlinders ontwaken uit het niets, doet wolken omkrullen waardoor de zon ruim baan krijgt één oogopslag, werkt ontwapenend wakkert het verlangen aan lief te hebben opnieuw te leren genieten…

De oever van het denken lost alles in het niet Een nevel van gevoelens in het hart De sluier om de ogen een donker zwart Wat het leven heeft te schenken is alles wat het ziet De diepte van verlangen slaat op het hart als angst Bewust zijn van komen en gaan Voor altijd de reden van bestaan Maar wat vrij wordt ontvangen bezit gevoel het langst…

Ik wil je zien, ik wil je spreken o jee ik wil je zoenen kan van alles liefs verzinnen wat ik graag met je zou doen en zal dat uitvoeren tot eeuwig want zo lief vind ik je wel droom met jou de zeven hemels als ik alle sterren tel ook die in jouw bruine ogen waar ik doelloos in kan staren weggezonken in gedachten waarin wij al samen waren…

ik heb mijn beelden neergezet maatschappelijk en als ouder gehouwd in jaren werk met liefde en restanten kerk zij staan nog als een huis gerestaureerd in goed herinneren maar ik ben niet meer thuis in die sculpturen van de kinderen er is een tweede leven in een snelle tijd die alle vroegere belemmeringen met reële argumenten bestrijdt…

Ik tel de rimpels in het water en laat de tijd weer spreken over het ritme van het lied over de sporen in het zand over het samen lopen hand in hand. Ik tel de golvende rimpels op het water en laat de beelden spelen van haar hoedje op haar hoofd van emmertjes water dragen en kleurenbellen blazen van schelpjes op het strand rapen van bolle…

Als je niet kijkt kan ik slechts het schuim der woorden blazen tot vluchtige luchtbellen: kundige oogverblinding. De kern van de kunst is de onvoorwaardelijke voorwaarde dat ze bij iemand een snaar van ontroering aan het trillen brengt. Als je kijkt dragen mijn luchtbellen dan ook in de delicate spiegel van hun spanningsveld tedere…

een pleintje met twee winkelstraten een man die zong de strooien hoed en mensen die zich aan hem vergaapten geen sjofel type maar een geschoolde stem zong over haar en hem gebroken door een scheiding diep sneed zijn pijn in een klassieke timing de melodie met liefdevolle nostalgie tekst uit zijn verleden het leek alsof mijn vaders…

Het regent pijpestelen de laffe, klamme warmte weggejaagd Nieuw blad wordt gevormd haarwortels, wit als melk Het verlangen is een wilde perzik smacht naar eetbaarheid De geur van Verbena op jouw huid van henna in het haar Een rode zon boven het schiereiland, dat traag zich uitstrekt, een lichaam van vlees, bloed en bot, dat sidderend de…

jouw buitensporigheden doen mij paden betreden uit een mystiek verleden tot aan het goddelijk raken jij kunt de hemel open maken met een lach en stralende ogen mij wenken jou te volgen als ik mijn lichaam heb verlaten samen aan het rode koord van hartstochtelijke passie onszelf verliezen in het gaan en komen in elkaar verstaan ik…

ik heb alle groen verzameld naast het blauw van luchten ook al wilde het vluchten achter wit van de wolken maar het prille groen dat ik in jou ontmoette heb ik na jarenlang zoeken nergens kunnen ontdekken evenals het breekbare blauw dat straalt uit je ogen die warmte tintelen door kou uit een kier van de hemel ik heb je kleuren lief…

De auto is een schuilplaats in de nacht De ruitenwissers zorgen voor wat zicht De lucht is droef en donker en slaat dicht Het is teveel wat jij van mij verwacht Ik wil niet langer meedoen aan de jacht Op alles wat jij mij hebt toegedicht Ik ben volledig uit mijn evenwicht Wie droogt de tranen die dit weten bracht? Een grens, de onderbroken…

liefde is kwetsbaar als een vogeltje dat koesterende handjes niet overleeft ik hield te veel van je en bleef achter met een dode mus…

wij hebben gedanst als nooit tevoren op vleugels van de tijd muziek uit onze eeuwigheid vloeren zweefden wij werden verheven door uithalende tonen die sierlijke draaien bekroonden galant zonder pedant te zijn met hoofse ernst naast uitbundig plezier kostumeerden wij nostalgische zwier wij dachten orkest met strijkers en blazers…