De stilte – tussen licht en donderklap - verkruimelt tussen onze vingers en het is alsof het drukkende van de gestage regen ons de aarde inperst. Schouder aan schouder is het de wind het verdraaien van woorden en een verdwaalde kus in weer en licht. De stilte was nog nooit zo groots.…

er scharrelt zonlicht in je haar als de wind het nonchalant weer weg wuift uit je ogen en jij je hoofd licht buigt in teder mededogen ik vang de heldere hemel in je blik die groen en blauwe kleuren lacht rode lippen vochtig van het antwoord dat je stem naar buiten bracht je zei ja speelt nu met mijn handen en ik kus je…

je gooit ballen hoog andere handen vangen je fluit een lied, de tonen blijven ergens hangen je voeten dragen je alleen ze gaan nog nergens heen de weg is onbetreden je ogen zien geen horizon de lucht kun je niet pakken je hoort de mensen wel maar voelt de grond onder je voeten zakken je strekt je handen naar ze uit en schreeuwt zonder…

je valt als een druppel in stilte meegaand vormt parabolisch traagheid vooraan spat zacht uiteen in duizend segmenten die ieder je vlucht in vrijheid herdenken tolt en draait in bewegen kaatst onderweg de wind heb je tegen dan stroom je samen tot een groter geheel ook voor jou zijn de spatjes net even te veel…

Druppels water, rond als knikkers tiktak in een stroomversnelling door een deels mistig half-vol glas met champagne Van over de rand van achter je brilleglazen kijk je mij aan alvorens aan tafel gezeten jouw deel te nemen van de opgetuigde vogel alleen in blauw en penseelstreken nog vereeuwigbaar Zachtjes ga je spreken over het neergedaalde…

De rots bezit een kleine kloof. Zout water sijpelt op een steen. Hardheid biedt verlangen weerstand. Vergeving eindigt op geween.…

de argumenten kamerbreed muren verf je licht doorzichtig gordijnen schuiven de moraal het uitzicht is voorzichtig ik mocht het slapen bij je leren woonde je toen nog niet uit eerst tasten, voelen en proberen je lichaam was voor mij de bruid we lieten ons niet meer bekoren kleedden liefde te veel uit de verbazing hebben we verloren…

ik ben je jochie we liepen hand in hand jij had de verre blik van weten en vooral vandaag om gisteren te vergeten ik stapte voor je uit wees je mijn geheime plekjes flapte er van alles uit je kuiste woorden als niet netjes maar ik groeide in je lach zag ineens het kind weer in je komen na een leven vol met stille dromen gestopt door…

ik regeer weer over rotsen bergen zijn teloor gegaan dalen vol ontgoochelden idealen van hun glans ontdaan bloemen bloeien minder kleur ze knakken voor het sterven lucht verliest zijn geur zaden zullen nooit meer lente erven blauw klaart zomers helderheid het zinderen is afgevlakt kaalheid legt de schimmen bloot die troosteloosheid…

ze doodden beren knotsten met elkaar de winnaar kwam aan zijn gerief won een anders lief de sterkste liet zich ook behagen zijn heldendaad werd door een zwakkeling heel kunstig voorgedragen die minnestreelde zinnen en in hun roes van alkohol en macht maakte hij heel zacht de vrouwen dol en zong voor hen mijn snoes zo paarde…

scherven breken geen licht scheiden kleuren en gedachten kou is blauwer in het wit rood is warmer in verwachten zo helder denk ik als de zon wat lichter schijnt de bomen groener dan het gras gebladerd zijn maar als ik takken zie draait het hoofd de lus al in wil mijn nek zich breken om de wereld te vergeten diepte lokt in vogelvlucht…

ik heb de mooiste appels van de boom geplukt voelde ze in handen rijpen jij liet je mooiste kleuren blijken toen ik je zomer at in lente bloeide jij je eerste bloemen ik wist dat dan het mooiste fruit zou groenen omdat het geurde in de warme zon de pluk was louter lust jij hing bijtgraag aan lommerrijke takken gaf mij geen enkele…

een hemelbed met open dak bevrijde vogels zweven op zachte wind van zomerzee mijn adem om te leven een carillon het hart een bron het ruisen van de halmen compleet geheel het links en rechts van handen in mijn palmen waar liefde daalt de duif verdwaalt daar tortelt thuis voor eeuwig…

stemmen zeggen niets spreken zonder zin naar smeken hoef ik niet te luisteren onderhuids het fluisteren het raakt me niet de vragen in een stem breken kan ik met een glimlach weer vergeten dans de stilte van ieder uur muziek minutenlang tot solo ogen strijken langs ik ken geen blikken van nog weten ben ze snel vergeten ze…

je koos voor wit in nieuw beginnen je huid was bruin ogen zacht van binnen lente kleedde je prilgroen en geel je groeide, bloeide naar genezend heel nu zomer je ziet vruchten rijpen een mooie herfst zal de oogst doen blijven we zullen winteren met elkaar, wit heeft de basis neergelegd om elk seizoen te delen als een paar…

ik bots en breek met ijs schuur groeven in de schuine kanten schots en scheef onwijs schrijf voegen uit mijn lezersklanten laat je maar raken in je breekbaar taalverstaan ik zal je pootjes haken met jouw tranen ben ik niet begaan houd je maar doof stop mijn teksten in de pot in het lezen heb je al jezelf gegeven en voor de…

alles gaat voorbij alleen wolken blijven ze dromen zich naar mij in vormen naar normen die net anders zijn ik zie handen komen vingers knijpen niet grijpen niet maar strelen, zachtjes voor het oog van velen herstellen wat vervlogen lijkt ze lachen als gezichten wangen bollen overal guitig of vervloeiend bovenkanten groeiend de wind…

Vanavond mijn liefste, vanavond warmen we de wijn Mijn liefste vanavond dansen wij Luit en fluit toveren muziek Vanavond mijn liefste, vanavond dansen wij Schenk de bokalen overvloedens vol Breng de ministreel met zijn verhalen Bij het warm amberen avondvuur Leven mijn liefste leven is vol avontuur Drink de beker leeg totdat de laatste druppel…

brandend verlangen smeulende onrust dampende woorden vurige strijd heet is de adem van kokende sappen warm in handen bevroren in tijd geef mij de zomer de zon en de stranden de zwoele verliefdheid van twintig jaar jong zand kruipend plakkend op schurende lijven parels van zweet als eeuwige bron…

ik ging weer even terug waar korte beentjes eindeloze wegen liepen in een zomershete zon de weg naar zee was recht nog krom omzoomd met kilometers vergezichten dat wat wij wisten lonkte aan de horizon duinen en het golvend koele water waar je eindelijk in zwom weer ruik ik dennengeur voel koele kleur van groene schaduw langs…