inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 15.681):

Voor mijn zoon

We stonden samen op de kant
gooiden steentjes over het water
zwijgend, want ik ben geen prater
liepen we verder over het land

Je wilde mooie platte om te keilen
het juiste ritme dat luisterde nauw
dan sprongen ze op van het blauw
zoals gedachten weg kunnen zeilen.

We staan niet meer samen want
het leven geleefd, werd je groot
als je komt geef je mij een hand

direct ben ik dan terug bij die sloot
voel ik de steentjes, voel de band
stil bij het water in het avondrood.

Schrijver: Gerard Vlaar, 9 april 2007


Geplaatst in de categorie: emoties

3.0 met 9 stemmen aantal keer bekeken 380

Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:
Ruurd van der Weij
Datum:
11 april 2007
Email:
r.a.van.der.weijrug.nl
Wat een leuk gevonden beeld. Het roept, denk ik, bij veel vaders herinneringen op. Subtiel verwoorde vader-zoon band. Heel mooi!

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)