inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 23.475):

sneeuwdrager

winter rouwde
om het kind dat altijd
schreeuwde

’s nachts
wanneer het gezichten
tekende

tot zichtbaar en tussen meer dan
lijnen op papier

winter kwam ook steeds vaker in verhaaltjes
waar armen en benen kwijt
raakten

en god, ver weg van
de koude aarde

alsof monsters gedurig wisselden
en de manen bevruchtten
met de dood

om niet meer bang te moeten zijn
van het leven


Zie ook: http://blog.seniorennet.be/kerima_ellouise/

Schrijver: kerima ellouise, 28 november 2008


Geplaatst in de categorie: psychologie

4.0 met 13 stemmen aantal keer bekeken 332

Er zijn 6 reacties op deze inzending:

Hilly, 17 jaar geleden
Een blijvende bijzonderheid jouw woorden.
Hazen, 17 jaar geleden
Bomen droegen 't geluid van opengespleten manen in nachtsneeuw; jij graaft 't mooiste naar omhoog.
Hanny, 17 jaar geleden
Deze sneeuwdrager mag wel van staal zijn om het gewicht van de woorden te kunnen torsen.
Prachtig!
elze, 17 jaar geleden
Sneeuwdrager, een schitterend woord.

Henk Knibbeler, 17 jaar geleden
Heel mooi en fragiel geschreven Kerima, temeer omdat je het leven zo centraal stelt, graag gelezen!
Rudolf, 17 jaar geleden
Een donker en koud, maar fraai winterdicht.

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je e-mailadres voor anderen in beeld verschijnt)