inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 10.001):

- Dementie -

Ongelukkige gedachten die niet permanent verwarmd zijn
flarden en herinneringen die hopeloos verarmd zijn.
Een lege wezenloze blik daar waar eerder stralen was
een afgronddiep zwijgen broos en teer als breekbaar glas.

Met geduldiger liefde, warmte en een starre achtergrond
wacht het anders zo kostbare gedachtegoed in zich angstig af.
Ben ik dood in mij, hoe overleef ik de eerste ochtendstond?
Dementie, daar waar herinnering was die zoveel zekerheid gaf.

Hoe zou het kunnen dat werkelijk niemand mij meer herkent?
Dat het woordenloze dagelijkse stille actieloze opgesloten zijn
en de zware grijze leegte vol hedendaagse dementiepijn.
Dat zonen en dat buren, dat vrienden korte brieven sturen.

Hoe kan het, dat ooit de zalige herinnering die ik tegenkwam
heeft plaats gemaakt voor al lang vergeten vragen?
Het huis dat ik nu ruimen moet omdat anderen zorgen dragen.
Alleen zijn in mij, rampzalig leeg zijn de gedachtenloze dagen.

Dementie.. in mijn hart daar heb ik nog een laatste splinter
want ik dacht niets te vergeten en zie nog oude beelden voor mij
jouw naam, mijn naam.. wat doet hij er toe deze oudheidswinter
regelmaat, opflakkering en warmte, ik glimlach stil erbij.

Een aai, een traan die voel ik rollen over mijn rechter wang..
onontkoombaar vergeten, dementie.. het maakt mij vreselijk bang.

Schrijver: Sabrina Bielac, 24 sep. 2009


Geplaatst in de categorie: ziekte

4,3 met 106 stemmen aantal keer bekeken 4.734

Er zijn 4 reacties op deze inzending:

Naam:
Peterdw.
Datum:
27 jul. 2010
Email:
peterdw-hotmail.com
Een werkelijk volmaakte beschrijving, ik zwijg verder eerbiedig.
Naam:
Rudolf
Datum:
30 okt. 2009
Het kan ons allen treffen. Fraai verwoord.
Naam:
Ludy Roumen
Datum:
25 sep. 2009
Email:
ludy.roumengmail.com
Met veel herkenning en waardering gelezen omdat mijn moeder Alzheimer heeft en begint te dementeren.
Naam:
Sabrina Bielac
Datum:
25 sep. 2009
Email:
Saisdreamshotmail.com
Ik zou dit gedicht willen opdragen aan mijn oma
Louise Lehnhoff..ze was de laatste dagen van haar leven dement. Ik kan het niet anders en beter weergeven wat mensen met dementie in hun eenzaam opgesloten zijn moeten voelen.

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)