inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 38.132):

Vastgeroest?

Het einde, mijn voorgeplande dood,
vermaan mij als je tot mij spreekt,
ik stond aan je deur te luisteren, wat
voor boodschap je brengen zou, berooft
mijn zinnen van elk schaduwwoord wat
mij opbeurt en weer breekt, de rust
predikt in mijn overladen hoofd.

Gelijk een zwaan, die schuchter de veren
strijkt, zich dompelt in het koele meer om
de lange slaap te vinden in een donzen bed,
gebonden aan het strikte heden, in de
brekende golfslag van de tijd, schuddend aan
mijn levensboom, waarvan de vruchten maar niet
willen vallen, in het stof van opgewaaide verzen is
het moeilijk keren in een vastgeroest syndroom.

“ Het “einde” dient vooral te blijven waar het
nu is, ik zal hem toch wel eens ontmoeten “

Boudewijn Buch


Zie ook: http://www.pamapoems.nl

Schrijver: pama, 14 maart 2011


Geplaatst in de categorie: filosofie

4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 309

Er zijn 4 reacties op deze inzending:

Ilse, 14 jaar geleden
Weer een mooie en beschouwende tekst. Fijn om te
lezen en te begrijpen.
kerima ellouise, 14 jaar geleden
Tijd predikt wijze woorden, je hebt de vruchten ervan voortreffelijk geplukt.
Hans, 14 jaar geleden
Het lijkt wel een literair testament in de jouw bekende stijl. Boeiend beschreven.
Harry, 14 jaar geleden
Als het erop aan komt vrezen we het ultieme. Heel mooi gedicht

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je e-mailadres voor anderen in beeld verschijnt)