Netgedichten

netgedicht (nr. 50.069):

Mijn Alzheimergebed

Wanneer het mistig wordt,
mistig in mijn oude hoofd,
wordt alles angstig nieuw,
krimpt de wereld om me heen,
word ik klein en broos.

Klein zoals ik vroeger was.
Klein weer als een kind.
Voltooi dan dit mysterie,
meneer Alzheimer.
Voltooi dan zinvol,
wat u zinloos bent begonnen.

Laat me dan weer verdwijnen,
als het u belieft,
in de schoot van mijn moeder,
geborgen in liefde, zoals toen.

Alleen zo wordt de dood,
meneer Alzheimer,
alleen zo wordt de dood,
geen zinloos einde,
maar een nieuw begin.